بررسی اثربخشی روش های اصلاح پراکندگی در تصویربرداری SPECT قلب هم زمان دو-ایزوتوپی در مقایسه با تصویربرداری تک-ایزوتوپی

مقطع نگاری رایانه ای گسیل تک فوتون (SPECT) قلب با استفاده از دو رادیوایزوتوپ تکنسیوم-m۹۹ (Tc-۹۹m) و تالیوم-۲۰۱ (Tl-۲۰۱)، به دلیل مزایای تشخیصی، کاربرد بالینی گسترده ای دارد. یکی از مشکلات اصلی در تصویربرداری هم زمان دو-ایزوتوپی (SDI)، افزایش سهم فوتون های پراکنده به دلیل تفاوت در انرژی فوتون های گسیل شده از دو رادیوایزوتوپ و در نتیجه، کاهش کنتراست تصاویر و نیز برآورد نادرست توزیع اکتیویته است. در این مطالعه، در گام اول، به منظور تعیین بازه انرژی اصلی بهینه، کسر پراکندگی در بازه های ۳۰%-۲۵% با مراکز انرژی keV ۸۰-۶۸ برای رادیوایزوتوپ Tl-۲۰۱ و بازه های ۱۵% و ۲۰% با مرکز انرژی keV ۱۴۰ برای رادیوایزوتوپ Tc-۹۹m مورد ارزیابی قرار گرفت. در گام بعد، با تنظیم یک بازه انرژی ثانویه (با پهنای keV ۲۲) در بخش کامپتونی طیف و نیز دو بازه انرژی باریک در دو سمت بازه اصلی بهینه (با پهنای یکسان keV ۴)، کارایی روش های اصلاحی دو بازه انرژی (DEW) و سه بازه انرژی (TEW) در برآورد سهم پراکندگی بازه انرژی اصلی و بهبود کیفیت تصویری در هر دو روش تصویربرداری هم زمان دو-ایزوتوپی و تصویربرداری جداگانه تک-ایزوتوپی، ارزیابی و مقایسه شد. نتایج حاصل از این مطالعه نشان می دهد که استفاده از روش های اصلاحی DEW و TEW منجر به بهبود کنتراست تصویری و نسبت سیگنال-به-نویز برای هر دو رادیوایزوتوپ Tl-۲۰۱ و Tc-۹۹m در هر دو روش تصویربرداری هم زمان و جداگانه می شود. هم چنین، افزایش نسبی کنتراست برای هر دو رادیوایزوتوپ در روش هم زمانی بیش از روش جداگانه و برای رادیوایزوتوپ Tl-۲۰۱ بیش از Tc-۹۹m می باشد.

کلیدواژه ها:

اسپکت ، تصویربرداری دو-ایزوتوپی ، تصویربرداری تک-ایزوتوپی ، اصلاح پراکندگی ، تکنسیوم-m۹۹ ، تالیوم-۲۰۱