آموزش برای زندگی روزمره؛ پیوند دادن آموخته های مدرسه با مسائل واقعی

هدف: پژوهش حاضر با هدف واکاوی چالش ها و راهکارهای پیوند دادن آموخته های مدرسه ای با مسائل و واقعیت های زندگی روزمره انجام شد. تمرکز اصلی این مطالعه بر شناسایی شکاف میان محتوای برنامه های درسی موجود و نیازهای شایستگی محور (Competency-based) در دنیای واقعی است.روش شناسی: این مطالعه با استفاده از رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوا (Content Analysis) بر روی اسناد برنامه ریزی درسی و ادبیات نظری مرتبط انجام گرفت. مدل تحلیل مطالب بر پایه نظریه یادگیری تجربه گرا (Experiential Learning) و رویکرد ساختن گرایی (Constructivism) استوار بود تا مشخص شود چگونه فرآیند یادگیری می تواند از حالت انتقال دانش به حالت حل مسئله و کاربرد عملی تغییر یابد.یافته ها: نتایج نشان داد که وجود یک شکاف ساختاری میان برنامه های درسی رسمی و نیازهای زیستی دانش آموزان، مانع اصلی در تحقق یادگیری معنادار است. یافته ها حاکی از آن است که تمرکز بیش از حد بر رویکردهای سنتی و آزمون محور، منجر به ایزوله شدن دانش از بافت زندگی شده است. همچنین مشخص گردید که مدیریت آموزشی باید از مدل های سنتی کنترل گر به سمت مدل های تسهیل گر و توسعه دهنده محیط های یادگیری فراگیر حرکت کند.نتیجه گیری: برای برقراری پیوند میان مدرسه و زندگی، بازنگری در ساختار برنامه های درسی به سمت رویکردهای پروژه محور و تقویت نقش معلمان به عنوان تسهیل گران یادگیری ضروری است. همچنین، ایجاد تعاملات سیستماتیک میان مدرسه و نهادهای اجتماعی به عنوان راهکاری کلیدی برای عملیاتی کردن دانش در محیط های واقعی پیشنهاد می شود.کلمات کلیدی: مدیریت آموزشی، برنامه ریزی درسی، یادگیری تجربه گرا، شایستگی های زندگی، پیوند مدرسه و جامعه.

کلیدواژه ها:

مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، یادگیری تجربه گرا ، شایستگی های زندگی ، پیوند مدرسه و جامعه.