تاثیر تعامل معلم و فناوری های هوشمند بر کیفیت فرآیند یاددهی-یادگیری

پژوهش حاضر با هدف واکاوی و تبیین دقیق تاثیر متقابل تعامل معلم و فناوری های هوشمند بر ارتقای سطح کیفی فرآیند یاددهی-یادگیری در نظام آموزشی معاصر تدوین شده است. با توجه به تحولات شگرف و شتابان در حوزه فناوری های اطلاعات و ارتباطات، ضرورت بازنگری بنیادین در نقش سنتی معلم و کیفیت تعاملات آموزشی در محیط های دیجیتال بیش از هر زمان دیگری احساس می شود. روش پژوهش در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی است که با بهره گیری از روش های تحلیل اسنادی و مشاهده ساختاریافته در محیط های آموزشی انجام شده است. یافته های حاصل از این پژوهش به روشنی نشان می دهد که کیفیت فرآیند یادگیری و یاددهی، نه تابع میزان صرف حضور و استقرار ابزارهای تکنولوژیک در کلاس درس، بلکه برخاسته از نوع، شدت و کیفیت تعاملات هدفمند معلم با این فناوری هاست. نتایج این تحقیق به طور ویژه تایید می کند معلمانی که از فناوری نه به عنوان یک ابزار نمایش، بلکه به عنوان بستری برای شخصی سازی یادگیری و تسهیل تعاملات شناختی و اجتماعی دانش آموزان استفاده می کنند، موفق به ارتقای سطح کیفیت آموزش به شکلی معنادار شده اند. در نهایت، این تحقیق پیشنهاد می دهد که رویکرد اصلی سیاست گذاران در نظام آموزشی باید از مدل های مبتنی بر «تامین و استقرار تجهیزات سخت افزاری» به سمت مدل های پیشرفته تر مبتنی بر «توسعه پداگوژی دیجیتال» و توانمندسازی مستمر معلمان در مدیریت هوشمند تعاملات تغییر جهت دهد تا شکاف میان فناوری و کیفیت آموزش پر شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های هوشمند ، تعامل معلم ، کیفیت یاددهی-یادگیری ، پداگوژی دیجیتال ، آموزش هوشمند ، شخصی سازی یادگیری.