طراحی الگوی برنامه درسی کاربردی بین رشته ای روانشناسی گردشگری در آموزش عالی

مطالعه حاضر با هدف طراحی الگوی برنامه درسی کاربردی بین رشته ای روانشناسی گردشگری در آموزش عالی انجام گردید. این پژوهش از نوع تحقیقات آمیخته (کیفی-کمی) است. بخش کیفی به شیوه های داده بنیاد و دلفی و بخش کمی به شیوه مدلسازی معادلات ساختاری (PLS) انجام گردید. جامعه آماری در بخش کیفی برای مصاحبه و ارائه پرسشنامه دلفی شامل کلیه خبرگان و صاحب نظران حوزه برنامه ریزی درسی روانشناسی و گردشگری در آموزش عالی کشور، اعضای هیئت علمی و غیر هیئت علمی بودند. حجم نمونه به روش گلوله برفی و هدفمند برابر ۱۲ نفر بدست آمد. جامعه آماری در بخش کمی شامل خبرگان گردشگری ومدیریت آموزشی و گردشگری اعضای هیئت علمی، غیر هیئت علمی بودند که ۲۱۰ نفر به روش نمونه گیری تمام شماری انتخاب شدند در مدلسازی معادلات ساختاری، شرایط علی با ضریب مسیر ۳۱۵/۰ بر پدیده محوری تاثیر دارد. پدیده محوری، شرایط زمینه ای و شرایط مداخله گر به ترتیب با ضریب مسیر ۳۹۵/۰، ۳۰۶/۰ و ۳۱۴/۰ بر راهبردها تاثیر دارند. همچنین راهبردها با ضریب مسیر ۵۹۲/۰ بر پیامدها تاثیر دارد. بنابراین با در نظر گرفتن این اثرات و استفاده از راهبردها و پیشنهادات کاربردی مطرح شده، می توان علاوه بر بهبود اثربخشی و بهره وری دانشگاه ها، به عملکرد بهتر صنعت گردشگری نیز دست یافت.

کلیدواژه ها:

آموزش عالی ، برنامه درسی ، برنامه درسی کاربردی بین رشته ای ، روانشناسی گردشگری