بهبود اختلال خواندن (نارساخوانی دیداری) و نقص توجه دانش آموز دارای ترومای عاطفی (ADHD) از طریق مداخلات چندحسی و پیوند انگیزش اجتماعی

پژوهش عمل نگر حاضر با هدف واکاوی و بهبود چالش های یادگیری یک دانش آموز پایه ششم (با نام مستعار یاسین) در یک منطقه کم برخوردار و دارای بافت عشیره ای انجام شده است. این دانش آموز با وجود برخورداری از نبوغ در محاسبات ریاضی و «هوش بقا» در تعاملات همسالان، به دلیل تجربه ترومای عمیق رهاشدگی، فقر عاطفی و علائم اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) و نارساخوانی دیداری، در مهارت پایه خواندن و بازشناسی کلمات دچار فروپاشی شناختی بود. بررسی ها اثبات کرد که روش های سنتی آموزش حافظه محور و تکرار طوطی وار برای سیستم عصبی ملتهب و حافظه کاری اشباع شده ی وی کاملا ناکارآمد است. بر این اساس، مداخلات پژوهش در سه محور یکپارچه طراحی و اجرا شد: بازمهندسی محیطی (ایجاد حباب امن روانی و کاهش بار شناختی)، مداخله شناختی-چندحسی (تبدیل کلمات فارسی به معادلات منطقی-ریاضی و استفاده از حواس لامسه و حرکتی) و مداخله عاطفی-اجتماعی (بهره گیری از انگیزه تعلق گروهی در قالب یادگیری مشارکتی). یافته های ارزیابی تکوینی نشان داد که این رویکرد چندوجهی توانست با دور زدن سدهای واج شناختی، موجب پیشرفت چشمگیر در خواندن کلمات، کاهش استرس و لکنت زبان، و ارتقای چشمگیر مشارکت کلاسی دانش آموز شود. نتایج این مطالعه بر ضرورت تغییر پارادایم از آموزش مکانیکی به آموزش مبتنی بر تروما، بهره گیری از هوش های چندگانه و درک زیست بوم فرهنگی دانش آموزان در مناطق حاشیه ای تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) ، نارساخوانی (Dyslexia) ، ترومای دوران کودکی ، آموزش مبتنی بر تروما ، رویکرد آموزش چندحسی ، انگیزش اجتماعی ، مناطق کم برخوردار.