تاثیر به کارگیری روایت های آموزشی بر ارتقای مهارت درک متن در فراگیران مقطع دبستان

مطالعه حاضر با محوریت سنجش پیامدهای بهره گیری از تکنیک داستان گویی در محیط های آموزشی، به دنبال واکاوی نقش آن در بهبود توانایی فهم مطالب توسط دانش آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش با اتکا بر روش شناسی توصیفی-تحلیلی و به شیوه مروری و کتابخانه ای، تلاش نموده است تا مکانیزم های شناختی و ابعاد یادگیری زبان را در مواجهه با متون روایی مورد ارزیابی قرار دهد. مبانی نظری این تحقیق بر پایه نظریه های نوین یادگیری اجتماعی، سواد خواندن و سازنده گرایی شناختی بنا شده تا چگونگی تاثیر روایت بر پردازش اطلاعات واکاوی شود. برآیند بررسی های انجام گرفته گواه آن است که روایت های آموزشی با فراهم سازی بستری ملموس برای تمرکز حواس، گسترش گنجینه واژگان و فعال سازی تجربیات پیشین کودک، امکان اتصال مفاهیم نو را به شبکه دانش موجود در ذهن تسهیل کرده و در نتیجه، سطح فهم و تحلیل متن را به شکل چشمگیری بهبود می بخشند. علاوه بر این، مقایسه این روش با شیوه های سنتی و مبتنی بر حفظیات نشان می دهد که بهره گیری از داستان، انگیزه درونی فراگیران را فزونی بخشیده و پایداری یادگیری را تضمین می کند. در نهایت، این نوشتار بر ضرورت تلفیق شیوه های روایت محور با برنامه های آموزشی مدرسه و بازنگری در روش های تدریس معلمان تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

روایت های آموزشی ، مهارت درک مطلب ، سواد خواندن ، نظریه یادگیری اجتماعی ، سازنده گرایی ، حافظه و تمرکز