چگونه توانستم با ایجاد فضای امن و حمایت عاطفی، دانش آموز گوشه گیر پایه هفتم را به مشارکت فعال در کلاس و پیشرفت تحصیلی ترغیب کنم؟

گوشه گیری یکی از مشکلات رایج میان دانش آموزان است که می تواند موجب افت تحصیلی، انزوای اجتماعی و کاهش اعتماد به نفس آنان شود. این رفتار معمولا در دانش آموزانی مشاهده می شود که در محیط خانواده یا مدرسه احساس امنیت، پذیرش و ارزشمندی کافی ندارند. پژوهش حاضر بر اساس تجربه ای واقعی با دانش آموزی گوشه گیر در پایه هفتم انجام شده است. دینا مرادی، دانش آموزی کم حرف و منزوی بود که در ابتدای سال تحصیلی هیچ گونه مشارکتی در کلاس نداشت و از نوشتن و صحبت کردن خودداری می کرد. با توجه به شرایط خانوادگی وی و با به کارگیری رویکردی حمایتی و عاطفی، از جمله قرار دادن او در کنار میز معلم و ایجاد حس تعلق و امنیت، روند رشد و پیشرفت او آغاز شد. این حمایت ها موجب افزایش اعتماد به نفس دینا، بهبود ارتباط او با محیط کلاس و مشارکت فعال تر در درس هایی مانند ریاضی گردید. یافته های این اقدام پژوهی نشان می دهد که نقش معلم، به ویژه از جنبه عاطفی و انسانی، می تواند نقشی موثر در کاهش گوشه گیری و شکوفایی توانمندی های پنهان دانش آموزان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

گوشه گیری ، دانش آموز ، مشارکت در کلاس ، امنیت ، حمایت عاطفی ، پیشرفت تحصیلی