مروی بر نقش و جایگاه احساس امنیت روانی در ایجاد مدرسه ی شاد و پیامد های آن بر مدیریت مدرسه

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 10

فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CFTP12_2672

تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1405

چکیده مقاله:

هدف: هدف این مطالعه، شناسایی و تحلیل نظام مند عوامل و راهکارهای موثر بر ارتقای امنیت روانی در مدارس شاد بر اساس پژوهش های انجام شده در سال های اخیر است. روش پژوهش: این پژوهش از نوع مرور نظام مند بوده که برای دستیابی به این هدف، یک مرور نظام مند با جست وجو در پایگاه های اطلاعاتی داخلی سیویلیکا (Civilica)، جهاد دانشگاهی (SID)، مگ ایران (Magiran)، ایران داک (Irandoc)، نورمگز (Noormags) طی سال های ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۵و پایگاه های اطلاعاتی خارجی ISI ،Scopus ,Google Scholar, Elsevier ,ISC و Sciencedirect طی سال های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۶ در پرداخته شد. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که عوامل موثر بر ارتقای امنیت روانی در مدارس شاد در چهار محور اصلی قابل طبقه بندی اند: عوامل مدیریتی و سازمانی، شامل سبک رهبری حمایتی، عدالت سازمانی، مشارکت در تصمیم گیری و حمایت اداری؛ عوامل ارتباطی و بین فردی، شامل اعتماد، احترام متقابل، ارتباطات باز، همکاری و تعامل مثبت میان مدیران، معلمان و دانش آموزان؛ عوامل فردی و روان شناختی، شامل احساس تعلق، خودکارآمدی، بهزیستی روانی، انگیزش و مهارت های اجتماعی هیجانی؛ و عوامل محیط آموزشی، شامل جو مثبت مدرسه، پذیرش تفاوت ها، امکانات مناسب، فعالیت های فرهنگی و هنری و تعامل سازنده با خانواده ها. مرور راهکارهای ارائه شده در مطالعات نشان می دهد که تقویت رهبری حمایتی، ایجاد سازوکارهای امن برای بیان دیدگاه ها و مشکلات، آموزش مهارت های ارتباطی و اجتماعی هیجانی، مشارکت دادن دانش آموزان و معلمان در تصمیم گیری، پذیرش خطا به عنوان فرصت یادگیری و توسعه خدمات مشاوره ای، اثرگذارترین مداخلات در ارتقای امنیت روانی و ایجاد مدرسه شاد هستند. نتیجه گیری: در مجموع، نتایج این مطالعه تاکید می کند که ارتقای امنیت روانی و تحقق مدرسه شاد نیازمند رویکردی چندبعدی است که هم زمان به عوامل مدیریتی، ارتباطی، فردی و محیطی توجه کند. اجرای این راهکارها می تواند به افزایش احساس تعلق، مشارکت و شادکامی دانش آموزان، بهبود روابط میان اعضای مدرسه، کاهش اضطراب و تعارض و ارتقای کیفیت فرایند یاددهی یادگیری منجر شود.

نویسندگان

بهاره گنخکی

دانشجوی کارشناسی ارشد گروه علوم تربیتی، واحد بندر گناوه، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر گناوه، ایران

رضا فراشبندی

دکتری گروه علوم تربیتی، واحد بندر گناوه، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر گناوه، ایران