اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر سازگاری مدرسه ای دانش آموزان دارای اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم با تفاوت هایی در ارتباط و تعامل اجتماعی و وجود الگوهای محدود یا تکراری رفتار و علایق همراه است و ممکن است بر تجربه دانش آموز از محیط مدرسه تاثیر بگذارد. برخی از دانش آموزان دارای اوتیسم در شناسایی احساسات، بیان نیازهای هیجانی، مواجهه با ناکامی و سازگاری با تغییرات روزمره مدرسه به حمایت بیشتری نیاز دارند. این دشواری ها ممکن است مشارکت آموزشی، تعامل با معلمان و همسالان و احساس امنیت در محیط مدرسه را تحت تاثیر قرار دهند. از سوی دیگر، سازگاری مدرسه ای یکی از مولفه های مهم بهره مندی از فرصت های یادگیری و رشد اجتماعی است و تنها به رعایت قوانین یا انجام تکالیف محدود نمی شود. این مفهوم ابعاد عاطفی، رفتاری، اجتماعی و آموزشی را در بر می گیرد و تحت تاثیر ویژگی های فردی دانش آموز و شرایط محیطی قرار دارد. آموزش تنظیم هیجان تا چه اندازه با تغییرات احتمالی در عملکرد مدرسه ای دانش آموزان ارتباط دارد. در اجرای چنین برنامه ای، توجه به تفاوت های فردی، توانایی های ارتباطی، حساسیت های حسی، شرایط کلاس و میزان همکاری خانواده و معلم ضروری است. همچنین، رفتارهای چالش برانگیز باید در ارتباط با شرایط محیطی و نیازهای ارتباطی دانش آموز بررسی شوند و نباید همه آن ها به دشواری تنظیم هیجان نسبت داده شوند. ایجاد محیطی قابل پیش بینی، استفاده از راهبردهای حمایتی و فراهم کردن فرصت تمرین در موقعیت های واقعی می تواند به کاربرد بهتر مهارت های آموخته شده کمک کند.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، سازگاری مدرسه ای ، اختلال طیف اوتیسم ، دانش آموزان دارای اوتیسم ، آموزش مهارت های هیجانی