بررسی رابطه بین رهبری هوشمند اسلامی ایرانی با شایستگی شغلی و معناداری شغل و نقش میانجی هوش فرهنگی معلمان مقطع ابتدایی شهر تایباد

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین رهبری هوشمند اسلامی ایرانی با شایستگی شغلی و معناداری شغل با نقش میانجی هوش فرهنگی معلمان مقطع ابتدایی شهر تایباد انجام شده است. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث ماهیت توصیفی از نوع همبستگی است که با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری اجرا گردید. جامعه آماری شامل تمامی معلمان مقطع ابتدایی شهر تایباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ به تعداد ۵۶۵ نفر (۲۶۰ زن و ۳۰۵ مرد) بود که با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۲۲۹ نفر (۱۰۷ زن و ۱۲۲ مرد) به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه رهبری هوشمند اسلامی ایرانی جلالی و همکاران (۱۴۰۰)، پرسشنامه هوش فرهنگی آنگ و همکاران (۲۰۰۴)، پرسشنامه شایستگی شغلی مطهری نژاد و جهانگرد (۱۳۹۷) و پرسشنامه معناداری شغلی کهخایی و همکاران (۱۳۹۶) بود. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS و مدل یابی معادلات ساختاری با نرم افزار Smart PLS انجام شد. یافته ها نشان داد که بین رهبری هوشمند اسلامی ایرانی با هوش فرهنگی، شایستگی شغلی و معناداری شغل رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج معادلات ساختاری حاکی از آن بود که هوش فرهنگی در رابطه بین رهبری هوشمند اسلامی ایرانی با شایستگی شغلی و معناداری شغل نقش میانجی دارد؛ به طوری که ۳۴ درصد از اثر کل رهبری هوشمند بر شایستگی شغلی و ۳۲ درصد از اثر کل آن بر معناداری شغل از طریق غیرمستقیم توسط هوش فرهنگی تبیین می شود. بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که مدیران مدارس با به کارگیری مولفه های رهبری هوشمند اسلامی ایرانی می توانند زمینه ارتقای هوش فرهنگی معلمان را فراهم کرده و از این مسیر، شایستگی شغلی و معناداری شغل آنان را افزایش دهند.

کلیدواژه ها:

رهبری هوشمند اسلامی ایرانی ، هوش فرهنگی ، شایستگی شغلی ، معناداری شغل