مغز سوگوار: مروری روایتی بر عصب زیست شناسی سوگ

هدف: این مقاله مروری روایتی باهدف ارائه یک دیدگاه جامع و بروز از چگونگی پردازش و انطباق مغز باتجربه فقدان و شناسایی مسیرهای عصبی زیستی که ممکن است در سوگ طبیعی و به ویژه در اختلال سوگ طولانی مدت (PGD) دچار اختلال شوند، تدوین شده است. همچنین، به بررسی اهمیت درک این مبانی برای توسعه راهکارهای درمانی و حمایتی موثر پرداخته می شود. روش: پژوهش حاضر یک مرور روایتی از ادبیات علمی موجود در زمینه عصب زیست شناسی سوگ است که با تمرکز ویژه بر مقالات منتشرشده پس از سال ۲۰۲۰ و با جستجو در پایگاه های داده معتبر بین المللی شامل PubMed، Scopus و Web of Science انجام گرفته است. داده های استخراج شده به روش سنتز روایتی با رویکرد موضوع محور مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافته ها نشان می دهند که سوگ طبیعی با فعالیت شبکه های عصبی خاصی شامل قشر کمربندی قدامی و خلفی، قشر پیش پیشانی، اینسولا و آمیگدال و همچنین تغییرات در سیستم های انتقال دهنده عصبی مرتبط با استرس (مانند کورتیزول) و دلبستگی (مانند اکسی توسین) همراه است. در مقابل، اختلال سوگ طولانی مدت (PGD) با اختلال در سیستم پاداش مغز (به ویژه هسته اکومبنس و دوپامین)، تغییرات متمایز در فعالیت و اتصال پذیری مناطق مغزی، نقش تعدیل شده سیستم اکسی توسین و تغییرات ساختاری بالقوه در مغز مشخص می شود. همچنین، تمایزات عصب زیستی PGD از افسردگی و PTSD و نقش سایر سیستم ها مانند محور HPA و التهاب عصبی مورد بررسی قرار گرفت. بحث و نتیجه گیری:. درک عمیق تر مبانی عصب زیستی سوگ و PGD پیامدهای بالینی مهمی برای توسعه مداخلات درمانی هدفمند، از جمله روان درمانی های ویژه سوگ و درمان های دارویی بالقوه دارد. مغز سوگوار، یک مغز در حال یادگیری و انطباق است و پیشرفت های اخیر در این حوزه، امیدبخش توسعه راهکارهای بالینی موثرتر برای افرادی است که با چالش های انطباق با فقدان، دست وپنجه نرم می کنند.

کلیدواژه ها:

اختلال سوگ طولانی مدت ، سوگ ، عصب زیست شناسی ، مغزسوگوار ، فقدان ، نوروسایکولوژی.