نقش مدرسه به عنوان کانون تربیتی در رشد همه جانبه دانش آموزان ابتدایی

مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای اجتماعی و تربیتی، نقشی بی بدیل در شکل گیری شخصیت و رشد همه جانبه دانش آموزان دوره ابتدایی ایفا می کند. دوره ابتدایی به عنوان حساس ترین مرحله تحول شناختی، عاطفی، اجتماعی و اخلاقی کودکان شناخته می شود و مدرسه در این دوره فراتر از یک مکان آموزشی صرف، به کانونی برای تربیت جامع تبدیل می گردد. پژوهش حاضر با روش مروری و با هدف تبیین نقش مدرسه به عنوان کانون تربیتی در رشد همه جانبه دانش آموزان ابتدایی انجام شده است. در این راستا، با بررسی منابع علمی داخلی و خارجی، ابعاد مختلف رشد همه جانبه شامل رشد شناختی، عاطفی-اجتماعی، اخلاقی-ارزشی، جسمانی و خلاقیت مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که مدرسه از طریق برنامه های رسمی و پنهان، تعاملات اجتماعی، محیط یادگیری حمایتی، نقش معلمان به عنوان الگوهای تربیتی و مشارکت خانواده و جامعه می تواند به طور معناداری رشد همه جانبه دانش آموزان را تسهیل کند. همچنین مشخص شد که رویکردهای کل نگر و تلفیقی در تربیت، موثرتر از رویکردهای صرفا شناختی هستند. چالش هایی نظیر تمرکز بر آزمون های استاندارد، کمبود منابع و ضعف در هماهنگی بین نهادهای تربیتی نیز شناسایی شد. نتیجه گیری کلی آن است که مدرسه به عنوان کانون تربیتی، در صورتی می تواند به رشد همه جانبه دانش آموزان ابتدایی دست یابد که با رویکردی کل نگر، مشارکتی و مبتنی بر نیازهای رشدی کودکان عمل کند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، کانون تربیتی ، رشد همه جانبه ، دوره ابتدایی ، تربیت کل نگر