بررسی رابطه خودتنظیمی،احساس تنهایی و جهت گیری مذهبی با وابستگی به فضای مجازی در دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان بیله سوار

وابستگی به فضای مجازی و استفاده افراطی از فناوری های دیجیتال در سال های اخیر به یکی از مسائل مهم روان شناختی و اجتماعی در میان نوجوانان تبدیل شده است. نوجوانان، به ویژه دانش آموزان دوره دوم متوسطه، به دلیل ویژگی های خاص دوران نوجوانی از جمله نیاز به تعلق، حساسیت های هیجانی و تلاش برای دستیابی به هویت مستقل، بیشتر در معرض پیامدهای منفی استفاده افراطی از فضای مجازی قرار دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودتنظیمی، احساس تنهایی و جهت گیری مذهبی با وابستگی به فضای مجازی در دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان بیله سوار انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان بیله سوار بود که از میان آنان، نمونه ای به روش نمونه گیری مناسب انتخاب و داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد خودتنظیمی، احساس تنهایی، جهت گیری مذهبی و وابستگی به فضای مجازی جمع آوری شد. برای تحلیل داده ها از شاخص های آمار توصیفی و آزمون های آماری استنباطی متناسب با اهداف پژوهش استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین خودتنظیمی و جهت گیری مذهبی با وابستگی به فضای مجازی رابطه معنادار معکوس و بین احساس تنهایی و وابستگی به فضای مجازی رابطه معنادار مستقیم وجود دارد. همچنین، نتایج بیانگر آن بود که خودتنظیمی، احساس تنهایی و جهت گیری مذهبی می توانند میزان وابستگی دانش آموزان به فضای مجازی را تبیین کنند. بر اساس یافته ها، تقویت مهارت های خودتنظیمی، کاهش احساس تنهایی و توجه به مولفه های معنوی و مذهبی می تواند در پیشگیری و کاهش وابستگی نوجوانان به فضای مجازی موثر باشد. بنابراین، توجه همزمان به عوامل فردی، هیجانی و اعتقادی در برنامه های آموزشی و مشاوره ای مدارس می تواند زمینه استفاده سالم تر و هدفمندتر دانش آموزان از فضای مجازی را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی ، احساس تنهایی ، جهت گیری مذهبی ، وابستگی به فضای مجازی ، دانش آموزان دختر ، دوره دوم متوسطه