مقایسه اثربخشی آموزش گروهی تنظیم هیجان و آموزش مبتنی بر شفقت بر انعطاف پذیری شناختی نوجوانان دختر باسابقه خودجرحی شهر تهران

زمینه و هدف: خودجرحی در نوجوانان به عنوان یکی از رفتارهای پرخطر و نگران کننده، نشان دهنده ناتوانی در تنظیم هیجان و مواجهه سازگارانه با فشارهای روان شناختی است. این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر شفقت و تنظیم هیجان بر انعطاف پذیری نوجوانان دختر با سابقه خودجرحی شهر تهران انجام شده است. مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک مطالعه نیمه تجربی است. تعداد ۴۵ نوجوان از نه مرکز مشاوره و کلینیک های روانشناسی ناحیه ۳ شهر تهران به صورت هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش(شفقت و تنظیم هیجان) و گروه کنترل تخصیص یافتند. پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیس و وندروال(۲۰۱۰) قبل و بعد از مداخلات تکمیل شد. در گروه آموزش مبتنی بر شفقت از پروتکل(گیلبرت، ۲۰۰۹) و در گروه آموزش تنظیم هیجان از پروتکل(گراتز و رومر، ۲۰۰۴) استفاده شد هر دو پروتکل شامل ۸ جلسه گروهی ۹۰ دقیقه ای(۱ جلسه در هفته) بود. یافته ها: نتایج نشان داد که هر دو روش آموزش مبتنی بر شفقت و آموزش تنظیم هیجان در افزایش انعطاف پذیری از نظر آماری معنادار بودند(۰۰۰۱/۰> p). با این حال، آموزش تنظیم هیجان اثر بخشی بالاتری از خود نشان داد، به طوری که افزایش ۵/۴۹ در نمرات پس آزمون مشاهده شد و این تاثیر مثبت در مرحله پیگیری نیز حفظ گردید، که برتری آن را نسبت به آموزش شفقت برجسته می سازد. نتیجه گیری: نتایج بر اهمیت آموزش تنظیم هیجان در مداخلات روان شناختی برای کاهش رفتارهای خودآسیب رسان تاکید می کند؛ به گونه ای که این رویکرد می تواند به عنوان یک استراتژی موثرتر و کارآمدتر در درمان های بالینی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش گروهی تنظیم هیجان ، آموزش مبتنی بر شفقت ، انعطاف پذیری شناختی ، خودجرحی