پیش بینی توجه پایدار و اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی ناحیه ۲ سنندج بر اساس احساس تعلق به مدرسه

پژوهش حاضر با هدف بررسی توان پیش بینی توجه پایدار و اهمال کاری تحصیلی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی ناحیه ۲ سنندج بر اساس احساس تعلق به مدرسه انجام شد. توجه پایدار به عنوان مولفه ای اساسی از کارکردهای اجرایی و پیش نیاز یادگیری، به حفظ تمرکز بر تکلیف و مقاومت در برابر محرک های نامرتبط اشاره دارد و اهمال کاری تحصیلی به تاخیر غیرضروری در آغاز یا تکمیل فعالیت های تحصیلی گفته می شود. احساس تعلق به مدرسه نیز ادراک دانش آموز از پذیرفته شدن، ارزشمندبودن و داشتن جایگاه معنادار در محیط مدرسه است که از نظر نظری با نظریه خودتعیین گری پیوند می یابد. روش پژوهش کاربردی و توصیفی از نوع همبستگی پیش بین بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی ناحیه ۲ سنندج در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که ۷۰ نفر با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزارها شامل آزمون d۲-R، مقیاس احساس تعلق روان شناختی به مدرسه و مقیاس اهمال کاری تحصیلی سولومون و راث بلوم بود. تحلیل داده ها با همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده انجام شد. یافته ها نشان داد احساس تعلق به مدرسه با توجه پایدار رابطه مثبت و معنادار و با اهمال کاری تحصیلی رابطه منفی و معنادار دارد و به ترتیب ۷ و ۸ درصد از واریانس آن ها را تبیین می کند. نتیجه گرفته می شود که احساس تعلق به مدرسه با وجود شدت محدود، با جنبه های شناختی و رفتاری یادگیری دانش آموزان ارتباط دارد و تقویت آن می تواند در بهبود توجه پایدار و کاهش اهمال کاری موثر باشد.

کلیدواژه ها:

توجه پایدار ، اهمال کاری تحصیلی ، احساس تعلق به مدرسه ، دانش آموزان دختر پایه ششم ابتدایی