اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشخوار فکری و اضطراب در زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش نشخوار فکری و اضطراب در زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر اجرا شد. روش پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر تشکیل می دادند که در سال ۱۴۰۴ به مراکز روان شناسی و مشاوره شهر ساری مراجعه کرده بودند. روش نمونه گیری به صورت هدفمند بود. ۳۰ زن مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر به صورت هدفمند گزینش و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جای دهی شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه نشخوار فکری نولن-هوکسما و مارو (۱۹۹۳) و پرسشنامه اضطراب زانگ (۱۹۷۰) بود. مداخله نیز بر پایه پروتکل درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ولز و سورل (۲۰۰۷) با ترجمه مسگریان (۱۳۹۱)، طی هشت جلسه ۱۲۰ دقیقه ای (هفته ای یک جلسه) و تنها برای گروه آزمایش اجرا شد، حال آنکه گروه گواه در فهرست انتظار باقی ماند. جهت تجزیه وتحلیل داده ها، از آزمون تحلیل کوواریانس در نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۶ بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری میان دو گروه آزمایش و گواه در نشخوار فکری و اضطراب وجود دارد (۰۰۱/۰>P)؛ به گونه ای که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر نشخوار فکری (۱۷۵/۱۸۳=F، ۰/۰۰۱>P) و بر اضطراب (۵۷۸/۱۸۲۹=F، ۰/۰۰۱>P) اثرگذار بود. این یافته ها گویای آن است که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد توانسته است هم فرایند شناختی زیربنایی (نشخوار فکری) و هم بازخوردهای هیجانی-جسمانی اضطراب را در زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر به طور معناداری تعدیل کند.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، نشخوار فکری ، اضطراب ، اختلال اضطراب فراگیر