نقش ابزارهای دیجیتال در افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان در یادگیری زبان عربی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 19

فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CFTP12_2583

تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1405

چکیده مقاله:

این پژوهش با رویکرد توصیفی - تحلیلی به واکاوی نقش ابزارهای دیجیتال در افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان در یادگیری زبان عربی می پردازد. در عصر دیجیتال کنونی که آموزش زبان عربی با چالش جدی کاهش انگیزه، افت مشارکت کلاسی و ناکارآمدی روش های سنتی در جذب نسل دیجیتال روبرو است، اتکای صرف به روش های سنتی تدریس که مبتنی بر سخنرانی معلم محور، حفظ طوطی وار واژگان و قواعد و تمرین های مکانیکی است، دیگر نمی تواند به یادگیری فعال، پایدار و لذت بخش زبان عربی منجر شود. زبان عربی به دلیل ماهیت قاعده محور، پیچیدگی های صرف و نحو و فاصله ای که با زبان روزمره دانش آموزان دارد، همواره برای بسیاری از آنان دشوار و کم جذاب بوده است. در این میان، ابزارهای دیجیتال نظیر اپلیکیشن های تعاملی، بازی های آموزشی، پلتفرم های آنلاین، واقعیت افزوده و ابزارهای چندرسانه ای، با قابلیت هایی چون یادگیری بازی وار، بازخورد فوری، محیط های تعاملی، شخصی سازی مسیر یادگیری و فراهم آوردن فرصت های تمرین بی خطر، پتانسیل بی نظیری برای افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان در یادگیری زبان عربی فراهم آورده اند. پژوهش ها نشان می دهند که دانش آموزانی که از ابزارهای دیجیتال در یادگیری زبان عربی استفاده کرده اند، در مقایسه با گروه های کنترل که با روش های سنتی آموزش دیده اند، از انگیزه بالاتر، مشارکت فعال تر، خودکارآمدی بیشتر و نگرش مثبت تر نسبت به این درس برخوردارند. در مقابل، اتکای صرف به روش های سنتی و معلم محور، می تواند به کاهش انگیزه، افت مشارکت، افزایش اضطراب زبانی و نگرش منفی دانش آموزان نسبت به زبان عربی منجر شود که این وضعیت، ضرورت بازنگری در روش های آموزش زبان عربی را آشکار می سازد. نتایج نشان داد که ابزارهای دیجیتال، فراتر از ابزارهای کمکی، به عنوان «فضایی برای یادگیری لذت بخش» و «بستری برای مشارکت فعال» عمل می کنند که با فراهم آوردن فرصت هایی برای بازی، تعامل، بازخورد و تمرین، بستری برای افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان در یادگیری زبان عربی فراهم می آورند. این مطالعه در نهایت استدلال می کند که ادغام هوشمندانه ابزارهای دیجیتال در برنامه های درسی زبان عربی، مستلزم گذار از رویکردهای سنتی و معلم محور به سمت مدل های یادگیری ترکیبی، بازی وار و دانش آموز - محور است که در آن، دانش آموز به عنوان «یادگیرنده فعال» و «مشارکت کننده مشتاق»، با بهره گیری از ابزارهای دیجیتال به یادگیری زبان عربی می پردازد. بنابراین، توانمندسازی معلمان در زمینه طراحی فعالیت های یادگیری دیجیتال، ایجاد زیرساخت های فنی مناسب و توسعه محتوای بومی متناسب با برنامه درسی ایران، نه یک انتخاب آموزشی، بلکه یک ضرورت راهبردی برای افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان در یادگیری زبان عربی در عصر دیجیتال محسوب می شود.

نویسندگان

زهره دروگر

لیسانس ادبیات عرب، دبیر عربی