تحلیل اثر بخشی محتوای آموزش تعاملی بر توجه حافظه کاری و سرعت پردازش اطلاعات در دانش آموزان دارای اختلال نقص توجه و بیش فعالی

اختلال نقص توجه و بیش فعالی یکی از اختلالات شایع دوران کودکی است که می تواند عملکرد دانش آموزان را در زمینه های مختلف آموزشی و شناختی تحت تاثیر قرار دهد. دشواری در حفظ توجه، مدیریت محرک های محیطی، نگهداری و پردازش همزمان اطلاعات و سرعت پاسخ گویی می تواند فرایند یادگیری این دانش آموزان را با چالش مواجه سازد. در چنین شرایطی، استفاده از روش های آموزشی متناسب با ویژگی های شناختی یادگیرندگان اهمیت زیادی پیدا می کند. محتوای آموزش تعاملی با فراهم کردن فرصت مشارکت فعال، پاسخ گویی، تمرین، دریافت بازخورد و پردازش مرحله ای اطلاعات، می تواند زمینه متفاوتی برای یادگیری دانش آموزان دارای اختلال نقص توجه و بیش فعالی ایجاد کند. مداخلات شناختی و برخی فعالیت های مبتنی بر رایانه و بازی های آموزشی می توانند با تغییر در برخی مولفه های شناختی این دانش آموزان همراه باشند. این شواهد، ضرورت بررسی محتوای تعاملی را به عنوان یک رویکرد آموزشی هدفمند برجسته می کند. محتوای آموزش تعاملی در صورتی که بر اساس اصول آموزشی و شناختی طراحی شود، می تواند فرصت بیشتری برای درگیری فعال دانش آموز با مطالب فراهم آورد. ارائه اطلاعات در واحدهای کوچک، استفاده از فعالیت های مرحله ای، پرسش های هدفمند، بازخورد سریع، تمرین های تکرارشونده و امکان تنظیم سرعت ارائه محتوا از جمله ویژگی هایی هستند که می توانند در طراحی آموزشی مناسب برای این گروه مورد توجه قرار گیرند. با وجود این، تعامل بیشتر الزاما به معنای یادگیری بهتر نیست و محتوای بیش از اندازه شلوغ، پیچیده یا دارای محرک های غیرضروری ممکن است موجب افزایش حواس پرتی و بار شناختی شود.

کلیدواژه ها:

محتوای آموزش تعاملی ، توجه ، حافظه کاری ، پردازش اطلاعات ، دانش آموزان ، اختلال نقص توجه ، بیش فعالی