کاوش مفهومی برنامه درسی مهارت های زندگی دانشجویی: مبانی، ضرورت ها و راهبردهای اجرا

برنامه درسی مهارت های زندگی دانشجویی یکی از راهبردهای بنیادین بهداشت روانی و تربیت نسل جوان است که با هدف تجهیز دانشجویان به مهارت های ارتباطی، تصمیم گیری، تفکر انتقادی، همدلی، مقابله با استرس و خودمدیریتی طراحی شده است. مقاله حاضر با بررسی اهمیت، مزایا، جایگاه، مبانی فلسفی، مهارت های مورد نیاز اساتید و نظریه های برنامه درسی مرتبط با مهارت های زندگی دانشجویی، نشان می دهد که این برنامه ریشه در رویکرد پیشگیری و نظریه یادگیری اجتماعی دارد و شامل آموزش مهارت های عمومی، بین فردی و ویژه است. دانشجویان امروز با چالش هایی مانند فرهنگ مصرف گرایی، فضای مجازی، تعارضات روانی، تحصیلی، خانوادگی و اجتماعی روبه رو هستند؛ از این رو دانشگاه ها باید فراتر از انتقال صرف دانش، به پرورش مهارت های زندگی بپردازند. مزایای این برنامه شامل شناسایی و حل تعارضات، ارتقای خودپنداره و عزت نفس، بهزیستی روانی، سازگاری، مشارکت، تفکر انتقادی، مسئولیت پذیری و سلامت جسمی و روانی است. مبانی فلسفی پراگماتیسم، اگزیستانسیالیسم و هرمنوتیک به ترتیب بر تجربه و حل مسئله، آزادی و مسئولیت فردی، و گفت وگو و تولید دوطرفه معنا تاکید دارند. همچنین اساتید برای اجرای موثر این برنامه باید با نظریه های جدید یادگیری، فناوری اطلاعات و ارتباطات، فن بیان و ارتباط موثر، و مهارت استفاده از فضای مجازی آشنا باشند. نظریه های اجتماعی، انسان گرایانه، رشدگرا و سازنده گرا نیز بر یادگیری موقعیتی، فعال، مشارکتی و خودتنظیمی تاکید می کنند. نتیجه آنکه برنامه درسی مهارت های زندگی دانشجویی نیازمند بازنگری جدی در فلسفه، محتوا، روش تدریس و نقش استاد است تا بتواند دانشجویانی توانمند، سازگار و مسئولیت پذیر تربیت کند.

کلیدواژه ها:

برنامه درسی ، مهارت های زندگی دانشجویی ، بهداشت روانی ، مبانی فلسفی ، نظریه های برنامه درسی