اختلال در کارکرد جامعه پذیری نهاد آموزش: مروری بر پیامدهای فضای مجازی بر کاهش تعاملات همسالان و انزوای اجتماعی دانش آموزان در شرایط جنگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی پیامدهای جامعه شناختی و روان شناختی انتقال اجباری نهاد آموزش به فضای مجازی در زمان جنگ و تاثیر آن بر انزوای دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه با رویکردی کیفی و به روش مروری تدوین گردیده و پس از جستجوی گسترده در پایگاه های داده معتبر علمی و پایش هوشمند متون، ۲۵ مقاله و منبع معتبر به عنوان نمونه نهایی مورد کالبدشکافی و سنتز قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان می دهد که وقوع بحران های مسلحانه با تخریب کالبد فیزیکی مدرسه، کارکرد بنیادین جامعه پذیری ثانویه را مختل می سازد. در این شرایط، کوچ شتاب زده به فضای مجازی اگرچه استمرار ظاهری آموزش را در پی دارد، اما به دلیل غیاب پویایی های گروه همسالان، نوجوانان جنگ زده را با افت شدید احساس تعلق به مدرسه مواجه می کند. نتایج حاکی از آن است که پناه بردن افراطی به دنیای دیجیتال نه تنها خلا تعاملات عمیق انسانی را جبران نمی کند، بلکه با ایجاد روابط سطحی، تشدید پدیده گسست روانی و فعال سازی سندرم ترس از دست دادن، دانش آموزان را به سوی انزوای مطلق اجتماعی، بحران هویت و فرسودگی تحصیلی سوق می دهد. در نهایت، بررسی ها نشان می دهد که تکنولوژی در زمان بحران شمشیری دو لبه است؛ رویکرد تقلیل گرایانه به آموزش مجازی که صرفا بر انتقال دانش تمرکز دارد، رسالت پرورشی و هویت بخش نهاد آموزش را نادیده گرفته و نیازمند بازنگری جدی در سیاست های آموزشی بحران محور است.

کلیدواژه ها:

نهاد آموزش ، فضای مجازی ، بحران جنگ ، انزوای اجتماعی ، جامعه پذیری ، بحران هویت.