تبیین نقش یادگیری مبتنی بر مغز در طراحی روش های تدریس موثر و افزایش بازدهی یادگیری دانش آموزان

یادگیری مبتنی بر مغز به عنوان یکی از رویکردهای نوین و میان رشته ای در علوم تربیتی و عصب شناسی، در سال های اخیر توجه بسیاری از پژوهشگران حوزه روان شناسی تربیتی و علوم اعصاب شناختی را به خود جلب کرده است. این رویکرد که بر اساس یافته های پژوهش های عصب شناختی درباره چگونگی یادگیری مغز طراحی شده است، می تواند نقش مهمی در طراحی روش های تدریس موثر و افزایش بازدهی یادگیری دانش آموزان ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش یادگیری مبتنی بر مغز در طراحی روش های تدریس موثر و افزایش بازدهی یادگیری دانش آموزان به روش مروری انجام شد. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری مبتنی بر مغز با تکیه بر اصولی مانند منحصربه فرد بودن مغز هر یادگیرنده، نقش هیجانات در یادگیری، اهمیت تجارب غنی و متنوع، نقش تعاملات اجتماعی، و تاثیر عوامل محیطی، می تواند به طراحی روش های تدریسی منجر شود که با ساختار و عملکرد طبیعی مغز هماهنگ هستند و یادگیری را عمیق تر، پایدارتر و موثرتر می سازند. این رویکرد با تاکید بر یادگیری فعال، تجربی و معنادار، به جای یادگیری منفعل و مبتنی بر حفظ، به افزایش انگیزه، مشارکت و بازدهی یادگیری دانش آموزان منجر می شود. بر اساس یافته ها، طراحی و اجرای برنامه های آموزشی مبتنی بر اصول یادگیری مبتنی بر مغز، با تاکید بر ایجاد محیط های یادگیری غنی، هیجان انگیز و حمایت گرانه، می تواند به بهبود کیفیت یادگیری و افزایش بازدهی تحصیلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

: یادگیری مبتنی بر مغز ، طراحی روش های تدریس ، بازدهی یادگیری ، دانش آموزان ، علوم اعصاب شناختی