حل مشکل کناره گیری اجتماعی، احساس تنهایی و خودکارآمدی تحصیلی با آموزش خودآگاهی و ایجاد خودپنداره مثبت به دانش آموز

کودکان سرمایه های ارزشمند جامعه هستند و دوران دبستان پایه گذار شخصیت و عادات آینده آن ها است. پژوهش حاضر با هدف کاهش کناره گیری اجتماعی و احساس تنهایی و بهبود خودکارآمدی تحصیلی یکی از دانش آموزان کلاس پنجم ابتدایی با استفاده از آموزش خودآگاهی و ایجاد خودپنداره مثبت انجام شد.روش این مطالعه به روش اقدام پژوهی بر روی دانش آموزی ۱۱ ساله انجام شد. داده ها از طریق مشاهده رفتار در کلاس و زنگ های تفریح، مصاحبه با مادر و معلمان قبلی، بررسی کاربرگ های آموزشی و سوابق تحصیلی جمع آوری شد. راه حل های اجرا شده شامل: آموزش مهارت خودآگاهی در سه جلسه گروهی (با استفاده از جعبه اسرارآمیز، قصه خوانی و فیلم)، مشاوره با والدین برای تغییر نگرش و استفاده از تشویق به جای تنبیه، بهبود بهداشت فردی و ظاهر دانش آموز (تغییر عینک و ارتودنسی)، واگذاری مسئولیت های کوچک در کلاس و خانه، و ارجاع به مرکز اختلالات یادگیری برای بهبود مهارت نوشتن بود.یافته ها : پس از حدود پنج ماه اجرای راه حل ها، مشاهده و مصاحبه با والدین نشان داد که رفتار پری در کارهای گروهی بهبود یافته، شکایت هم گروهی ها کاهش یافته و در فعالیت های کلاسی مشارکت داوطلبانه بیشتری دارد. بهداشت فردی او به طور محسوسی بهتر شد که منجر به افزایش محبوبیت وی گردید. روابط خانوادگی با خواهر کوچکتر بهبود یافت و از نظر تحصیلی، علی رغم مشکلات نوشتاری، در پایان سال تحصیلی در تمام دروس نمره قبولی کسب کرد. کاربرگ ها نیز حاکی از کسب خودشناسی بهتر و افزایش جملات مثبت درباره توانایی هایش بود.نتیجه گیری: آموزش مهارت خودآگاهی و تقویت خودپنداره مثبت، تاثیر قابل توجهی در کاهش کناره گیری اجتماعی، افزایش اعتمادبه نفس و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموز داشته است. نقش والدین در شکل دهی به خودپنداره کودک حیاتی است و حمایت عاطفی و پرهیز از سرزنش، اثری تعیین کننده دارد. همچنین انتظارات مثبت معلم از دانش آموز، موفقیت تحصیلی را افزایش می دهد. پیشنهاد می شود آموزش مهارت های زندگی از پیش دبستان آغاز شود، والدین و معلمان در این زمینه آموزش ببینند و تاثیر این مهارت ها بر خلاقیت و سلامت روان دانش آموزان بررسی گردد.

کلیدواژه ها:

خوداگاهی ، خود پنداره ی مثبت ، احساس تنهایی ، کناره گیری اجتماعی ، خود کارآمدی.