مدل یابی رابطه ویژگی های شخصیتی با کمال گرایی در دانشجویان

هدف پژوهش حاضر، مدل یابی رابطه ویژگی های شخصیتی با کمال گرایی در دانشجویان بود. روش پژوهش از نوع کمی و همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانشجویان بود که از میان آن ها ۴۱۶ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه ی پنج عاملی شخصیت نئو (NEO-FFI) (کاستا و مک کری، ۱۹۹۲) و مقیاس کمال گرایی نجاریان و همکاران (۱۳۷۹) استفاده شد. داده ها با استفاده از روش مدل یابی معادلات ساختاری و رویکرد حداکثر درست نمایی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مدل مفهومی پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. همچنین ضریب مسیر استاندارد بین ویژگی های شخصیتی و کمال گرایی برابر با ۷۱۰/۰- و مقدار آماره t برابر با ۷۶۳/۵- به دست آمد که در سطح > P ۰۵/۰ معنادار بود. بر اساس این یافته ها، ویژگی های شخصیتی تاثیر منفی و معناداری بر کمال گرایی دارند و با افزایش ویژگی های شخصیتی سازگارانه، میزان کمال گرایی در دانشجویان کاهش می یابد. نتایج پژوهش بر اهمیت توجه به نیمرخ شخصیتی در شناسایی دانشجویان مستعد کمال گرایی و طراحی مداخلات پیشگیرانه تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ویژگی های شخصیتی ، کمال گرایی ، مدل یابی معادلات ساختاری