بررسی رابطه مدیریت آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی با توانمندسازی شغلی معلمان در عصر تحولات آموزشی

هدف از این مطالعه کیفی، بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر روش های تدریس و یادگیری در حوزه آموزش ابتدایی است. با توجه به رشد سریع فناوری های هوش مصنوعی و نفوذ آن در حوزه آموزش و پرورش، درک چگونگی تاثیر این فناوری بر فرایندهای یاددهی-یادگیری امری ضروری به نظر می رسد. در این مطالعه، از روش تحقیق کیفی و رویکرد پدیدارشناسی استفاده شده است. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۰ نفر از معلمان و اساتید حوزه آموزش استان هرمزگان جمع آوری گردیده است. در مرحله تجزیه و تحلیل داده ها، از تکنیک تحلیل مضمون استفاده شده و با کدگذاری و شناسایی الگوها، مضامین اصلی استخراج گردیده اند. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی بر روش های تدریس معلمان از جمله استفاده از سیستم های آموزشی هوشمند، ربات های آموزشی و تحلیل داده های یادگیری تاثیر چشمگیری داشته است. همچنین این فناوری، رویکردهای یادگیری فعال مانند یادگیری مبتنی بر پروژه و یادگیری سفارشی را تسهیل نموده و بر مفاهیم یادگیری عمیق و پرورش مهارت های قرن بیست و یکم نیز اثرگذار بوده است. با این حال، موانع و چالش هایی از جمله هزینه های بالا، نگرانی های اخلاقی و مقاومت برخی معلمان در پیاده سازی این فناوری ها وجود دارد که نیاز به توجه و برنامه ریزی است. در نتیجه، این مطالعه نشان می دهد که هوش مصنوعی پتانسیل بالایی برای بهبود کیفیت آموزش و یادگیری دارد و استفاده بهینه از آن می تواند منجر به ارتقای شیوه های تدریس و یادگیری در حوزه علوم تربیتی شود.

کلیدواژه ها:

تدریس ، معلمان ، هوش مصنوعی ، یادگیری.