تاثیر استفاده از نقشه های تاریخی دیجیتال و واقعیت افزوده بر افزایش اشتیاق یادگیری و درک زمانی در درس تاریخ
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 17
فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CFTP12_2336
تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1405
چکیده مقاله:
چکیدهاین پژوهش با رویکرد توصیفی - تحلیلی به واکاوی تاثیر استفاده از نقشه های تاریخی دیجیتال و واقعیت افزوده بر افزایش اشتیاق یادگیری و درک زمانی در درس تاریخ می پردازد. در عصر حاضر که آموزش تاریخ با چالش جدی انتقال مفاهیم انتزاعی و غیرقابل مشاهده همچون توالی زمانی رویدادها، تحولات مرزی، مهاجرت های تاریخی و روابط علت ومعلولی رخدادها به دانش آموزان روبرو است، اتکای صرف به روش های سنتی تدریس که مبتنی بر حفظ طوطی وار تاریخ ها، اسامی و رویدادها است، دیگر نمی تواند به درک عمیق، ارتباطی و فضایی از تاریخ منجر شود. مفاهیم تاریخی به دلیل ماهیت چندبعدی، وابسته به زمینه و پیچیدگی های زمانی-مکانی خود، نیازمند رویکردهایی هستند که دانش آموزان را از حافظه محوری صرف خارج کرده و به کاوشگری، تحلیل فضایی - زمانی و درک عمیق از روابط میان مکان و رویدادهای تاریخی سوق دهند. در این میان، نقشه های تاریخی دیجیتال و فناوری واقعیت افزوده به عنوان ابزارهای نوین آموزشی، با تبدیل اطلاعات تاریخی ایستا به تجربیات تعاملی، بصری و غوطه ور، شکاف میان «دانش نظری» و «درک فضایی-زمانی» را پر می کنند. نتایج نشان داد که نقشه های تاریخی دیجیتال و واقعیت افزوده، فراتر از ابزارهای کمکی، به عنوان «واسطه های شناختی» و «فضاهای تجربه تاریخی» عمل می کنند که با فراهم آوردن امکان کاوش فضایی، تعامل با رویدادها و تجربه غوطه ور گذشته، بستری برای پرورش تفکر انتقادی، درک زمانی و اشتیاق یادگیری فراهم می آورند. این مطالعه در نهایت استدلال می کند که ادغام هوشمندانه این فناوری ها در برنامه های درسی تاریخ، مستلزم گذار از رویکردهای معلم محور و حافظه محور به سمت مدل های یادگیری خودتنظیم گر و اکتشافی است که در آن، دانش آموز به عنوان یک «پژوهشگر تاریخی» و «کاوشگر فضایی - زمانی»، در فضای دیجیتال به کشف روابط میان مکان و رویدادهای تاریخی می پردازد. بنابراین، توانمندسازی معلمان در زمینه مدیریت کلاس های مبتنی بر فناوری های فضایی و طراحی فعالیت های یادگیری تعاملی، نه یک انتخاب تکنولوژیک، بلکه یک ضرورت راهبردی برای ارتقای کیفیت یادگیری تاریخ در عصر دیجیتال محسوب می شود. نتایج بر این واقعیت تاکید دارد که کیفیت آموزش تاریخ در قرن بیست و یکم، مستقیما با توانایی نظام آموزشی در هم افزایی میان مفاهیم کلاسیک تاریخ و ابزارهای نوظهور دیجیتال گره خورده است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
صدیقه احمدیفر
۱- کارشناسی تاریخ، دبیرتاریخ