پیش بینی اختلال علائم جسمی براساس هیجان پذیری منفی و خودانتقادی

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اختلال علائم جسمی بر اساس خودانتقادی و هیجان پذیری منفی در دانشجویان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل دانشجویان دانشگاه محقق اردبیلی در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که ۲۲۵ نفر از آنان به روش نمونه گیری در دسترس در پژوهش شرکت کردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های سلامت بیمار (PHQ-۱۵) کروئنکه و همکاران (۲۰۰۲)، مقیاس سطوح خودانتقادی (LOSC) تامپسون و زوروف (۲۰۰۴) و پرسشنامه هیجان پذیری منفی (NEM-۳۰) والر و همکاران گردآوری و با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استاندارد در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین هیجان پذیری منفی و اختلال علائم جسمی (r=۰/۵۶) و نیز بین خودانتقادی و اختلال علائم جسمی (r=۰/۶۷) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰/۰۱). همچنین، هر دو متغیر در مدل رگرسیون توانستند اختلال علائم جسمی را به طور معناداری پیش بینی کنند و در مجموع ۵۲ درصد از واریانس آن را تبیین کردند. در این میان، خودانتقادی با ضریب بتای ۵۲/۰ نسبت به هیجان پذیری منفی با ضریب بتای ۳۱/۰ سهم بیشتری در پیش بینی اختلال علائم جسمی داشت. یافته ها بر اهمیت توجه هم زمان به ویژگی های شناختی و هیجانی، به ویژه خودانتقادی و هیجان پذیری منفی، در تبیین و شناسایی عوامل مرتبط با اختلال علائم جسمی در دانشجویان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

اختلال علائم جسمی ، خودانتقادی ، هیجان پذیری منفی ، دانشجویان