مروری بر سازوکارهای روان شناختی موثر بر سازگاری نوجوانان: از دلبستگی تا تاب آوری

پژوهش حاضر با هدف مرور و تبیین سازوکارهای روان شناختی موثر بر سازگاری نوجوانان، با تاکید بر نقش دلبستگی و تاب آوری انجام شده است. این مقاله با روش مرور روایتی و از طریق بررسی و تلفیق منابع علمی مرتبط با سازگاری، سبک های دلبستگی و تاب آوری، به تحلیل مبانی نظری و یافته های پژوهشی موجود درباره ارتباط این سازه ها پرداخته است. یافته های مرور منابع نشان می دهد که دلبستگی ایمن با سازگاری مطلوب تر در ابعاد اجتماعی، هیجانی و تحصیلی همراه است، درحالی که دلبستگی ناایمن، به ویژه ابعاد اضطرابی و اجتنابی، با دشواری های بیشتر در سازگاری و آسیب پذیری روان شناختی و ارتباطی ارتباط دارد. همچنین، تاب آوری به عنوان فرایندی پویا و وابسته به زمینه، با سازگاری بهتر در مواجهه با شرایط دشوار مرتبط است و می تواند در حفظ یا بازیابی عملکرد مطلوب نوجوانان نقش داشته باشد. شواهد موجود همچنین ارتباط میان دلبستگی و تاب آوری را نشان می دهد و بر نقش کیفیت روابط نزدیک در ارتباط با منابع روان شناختی و ظرفیت های سازگارانه تاکید دارد. در مجموع، یافته ها نشان می دهد که سازگاری نوجوانان حاصل تاثیر یک عامل منفرد نیست، بلکه تعامل میان کیفیت روابط دلبستگی و ظرفیت تاب آوری می تواند به درک منسجم تر سازوکارهای روان شناختی موثر بر سازگاری نوجوانان کمک کند.

کلیدواژه ها:

سازگاری روان شناختی ، دلبستگی ، تاب آوری.