پیش بینی سازگاری اجتماعی براساس سبک های دفاعی در دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارسنجان

هدف از پژوهش حاضر، پیش بینی سازگاری اجتماعی بر اساس مکانیسم های دفاعی در دانشجویان مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارسنجان بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانشجویان دختر و پسر مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارسنجان در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ به تعداد ۶۱۵ نفر تشکیل دادند. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان ۲۳۸ نفر تعیین و با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سبک های دفاعی (DSQ-۴۰) و خرده مقیاس سازگاری اجتماعی پرسشنامه سازگاری بل (۱۹۶۱) استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ و از طریق شاخص های آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد بین سبک دفاعی رشدیافته و سازگاری اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد، در حالی که سبک های دفاعی رشدنایافته و روان رنجور با سازگاری اجتماعی رابطه منفی و معناداری دارند (۰۵/۰>P). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که سبک های دفاعی توانستند به طور معناداری سازگاری اجتماعی دانشجویان را پیش بینی کنند و در این میان، سبک دفاعی رشدیافته قوی ترین پیش بین مثبت و سبک دفاعی رشدنایافته قوی ترین پیش بین منفی سازگاری اجتماعی بود. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که نوع مکانیسم های دفاعی مورد استفاده دانشجویان نقش مهمی در میزان سازگاری اجتماعی آنان دارد و تقویت دفاع های رشدیافته و کاهش استفاده از دفاع های رشدنایافته و روان رنجور از طریق برنامه های آموزشی و مشاوره ای می تواند به ارتقای سازگاری اجتماعی و سلامت روان دانشجویان کمک کند.

کلیدواژه ها:

سازگاری اجتماعی ، مکانیسم های دفاعی ، دفاع های رشدیافته ، دفاع های روان رنجور ، دفاع های رشدنایافته ، دانشجویان کارشناسی ارشد.