مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر پروژه و آموزش سنتی بر انگیزه تحصیلی و یادگیری پایدار

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی آموزش مبتنی بر پروژه و آموزش سنتی بر انگیزه تحصیلی و یادگیری پایدار دانش آموزان انجام شده است. در سال های اخیر، توجه به روش های نوین تدریس به دلیل محدودیت های آموزش سنتی در درگیرسازی فعال یادگیرندگان افزایش یافته است. آموزش مبتنی بر پروژه، به عنوان رویکردی فعال و دانش آموزمحور، می تواند از طریق مشارکت عملی، حل مسئله و تجربه مستقیم، زمینه رشد انگیزه و ماندگاری یادگیری را فراهم سازد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر شیوه اجرا، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع کتابخانه ای و مطالعات پیشین است. در این مقاله، مفاهیم آموزش مبتنی بر پروژه، آموزش سنتی، انگیزه تحصیلی و یادگیری پایدار تبیین و سپس آثار هر یک از دو رویکرد آموزشی بر این متغیرها تحلیل شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش مبتنی بر پروژه در مقایسه با آموزش سنتی، تاثیر بیشتری بر افزایش انگیزه درونی، مسئولیت پذیری، مشارکت فعال و تثبیت یادگیری در حافظه بلندمدت دارد. در مقابل، آموزش سنتی هرچند در انتقال سریع و منظم برخی مفاهیم موثر است، اما در بسیاری از موارد به یادگیری سطحی و کاهش نقش فعال دانش آموز منجر می شود. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که آموزش مبتنی بر پروژه، در صورت طراحی و اجرای مناسب، روشی اثربخش تر برای ارتقای انگیزه تحصیلی و یادگیری پایدار به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر پروژه ، آموزش سنتی ، انگیزه تحصیلی ، یادگیری پایدار ، روش های تدریس ، یادگیری فعال