نقش بنیادین هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی معلمان در ارتقای سطح سازگاری تحصیلی و اجتماعی در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تبیین مکانیسم های تاثیر هوش هیجانی و مهارت های ارتباطی معلمان بر سازگاری تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان انجام شد. روش این مطالعه توصیفی تحلیلی و از نوع رویکرد کتابخانه ای و اسنادی بود که در آن منابع مکتوب، نظریه ها و پیشینه های پژوهشی مرتبط بررسی و با استفاده از روش تحلیل کیفی و رویکرد استنتاجی فیش برداری و تحلیل شدند. یافته های حاصل از تحلیل ادبیات پژوهش نشان داد که هوش هیجانی معلم به عنوان ترموستات عاطفی کلاس، از طریق مکانیسم سرایت عاطفی و ایجاد جو روان شناختی امن، سطح استرس دانش آموزان را کاهش داده و اشتیاق شناختی آنان را تقویت می کند. همچنین مهارت های ارتباطی کلامی و غیرکلامی معلم با افزایش حس خودکارآمدی و دلبستگی آموزشگاهی، فرآیند داربست بندی عاطفی شناختی را تسهیل کرده و انطباق پذیری با الزامات مدرسه را ارتقا می دهد. علاوه بر این، رابطه مثبت معلم دانش آموز به عنوان یک پایگاه دلبستگی ایمن جایگزین و الگوی زنده رفتاری، مهارت های حل مسئله و کنترل تکانه را در دانش آموزان مدل سازی کرده و با افزایش تاب آوری، مانع از بروز رفتارهای تکانشی و انحرافی می شود. در مجموع، شایستگی های عاطفی و ارتباطی معلمان نقش ساختاری و بنیادی در ارتقای سلامت روان، پیشرفت تحصیلی و جامعه پذیری موفق دانش آموزان ایفا می کند که این امر لزوم بازنگری در معیارهای جذب و آموزش معلمان را از ملاک های صرفا حافظه محور به سمت مهارت های نرم آشکار می سازد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی معلمان ، مهارت های ارتباطی ، سازگاری تحصیلی ، سازگاری اجتماعی ، جو عاطفی کلاس.