بررسی نقش کیفیت رابطه معلم–دانش آموز در عاملیت شخصی و جهت گیری هدف دانش آموزان پایه سوم ابتدایی ناحیه ۲ کرمانشاه

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش کیفیت رابطه معلم–دانش آموز در عاملیت شخصی و جهت گیری هدف دانش آموزان پایه سوم ابتدایی ناحیه ۲ کرمانشاه انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانش آموزان پایه سوم مدارس ابتدایی ناحیه ۲ کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۲۲۰ دانش آموز با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه کیفیت رابطه معلم–دانش آموز پیانتا (۲۰۰۱)، پرسشنامه عاملیت شخصی ریو و تسنگ (۲۰۱۱) و پرسشنامه جهت گیری هدف الیوت و مک گریگور (۲۰۰۱) استفاده شد. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و با بهره گیری از شاخص های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که کیفیت رابطه معلم–دانش آموز با عاملیت شخصی و جهت گیری هدف دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که کیفیت رابطه معلم–دانش آموز توانایی پیش بینی معنادار عاملیت شخصی و جهت گیری هدف را دارد؛ به این معنا که هرچه دانش آموزان رابطه خود با معلم را مطلوب تر، حمایتگرانه تر و مبتنی بر اعتماد و صمیمیت ادراک کنند، مشارکت فعال تر و مسئولیت پذیری بیشتری در فرایند یادگیری نشان داده و اهداف یادگیری سازنده تری دنبال می کنند. بر اساس یافته ها، ارتقای کیفیت روابط معلم–دانش آموز می تواند به عنوان یکی از راهکارهای موثر برای تقویت عاملیت شخصی و جهت گیری هدف دانش آموزان دوره ابتدایی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کیفیت رابطه معلم–دانش آموز ، عاملیت شخصی ، جهت گیری هدف ، دانش آموزان ابتدایی ، کرمانشاه.