معنا شناسی راز در مثنوی معنوی

راز (سر) یکی از اصطلاحات مهم عرفانی می باشد که در مثنوی مولانا تجلی یافته است. بدیهی است که هدف از تحقیقات معناشناسی، یافتن چگونگی ساخت معناست. با عنایت به این رویکرد معناشناسی و با بررسی کلمه راز در مثنوی مولانا، مشخص می شود که او چگونه با کلمه راز معنا سازی کرده است. سوال این استکه کلمه راز در مثنوی مولانا در چه ژرف ساخت معنایی بکار رفته است؟ راز در مثنوی مولانا گاه به صورت استعاری و گاه به صورت توصیفی، نمود یافته است. طرح وارگی استعاره از زمان ارسطو شروع شده و او آن را خاص ادب و شگردی برای هنر آفرینی در زبان دانسته استکه مولانا در مثنوی از آن استمداد جسته. با عنایت به این کاربرد استعاره، مولانا راز را که از امور ذهنی و انتزاعی است گاه قابل دیدن می داند، گاه قابل آموختن، گاه آن را قابل گفتن نمی داند و گاه سکوت را لازمه فهم آن معرفی می کند و بدینوسیله است که ژرفا و عمق اندیشه مولانا در هنر آفرینی معنی راز، مشخص می شود.

کلیدواژه ها:

عرفان ، راز (سر) ، معنا شناسی ، استعاره ، راز عشق.