بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر بازی های آموزشی بر بهبود مهارت های اجتماعی و توجه کودکان با نیازهای ویژه

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر بازی بر مهارت های اجتماعی و توجه در کودکان با نیازهای ویژه، در شهر شیراز اجرا گردید. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بر روی دو گروه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کودکان با نیازهای ویژه در سنین ۷ تا ۱۰ سال در شهر شیراز بود. تعداد ۶۰ کودک از این جامعه انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه ۳۰ نفره مساوی گروه آزمایش (آموزش مبتنی بر بازی) و گروه گواه (آموزش های معمول) تقسیم شدند. ابزارهای سنجش شامل از مقیاس درجه بندی مهارت های اجتماعی (SSRS) فرم والدین و معلمان و آزمون عملکرد مداوم کانرز (CPT) بود که پیش و پس از اجرای مداخله بر روی هر دو گروه اجرا گردید. مداخله آموزشی برای گروه آزمایش شامل یک پروتکل ساختارمند در ۱۵ جلسه ۴۵ دقیقه ای (سه جلسه در هفته) بود که برای گروه آزمایش اجرا شد، در حالی که گروه گواه به دریافت آموزش های روتین خود ادامه داد. به منظور تحلیل داده ها از آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار، فراوانی و...) و آمار استنباطی (آزمون تی و تحلیل کوواریانس) استفاده شد. کلیه تحلیل ها توسط نرم افزار spss۲۴ انجام شد. نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر بازی منجر به بهبود معنادار آماری در هر دو حیطه مهارت های اجتماعی و توجه در گروه آزمایش، در مقایسه با گروه گواه، گردید. به طور خاص، افزایش قابل توجهی در مولفه هایی چون همکاری با همسالان، درک نشانه های اجتماعی، برقراری ارتباط موثر، و همچنین افزایش مدت زمان تمرکز، کاهش حواس پرتی و بهبود توانایی دنبال کردن دستورالعمل ها در گروه مداخله مشاهده شد. این یافته ها موید نقش کلیدی بازی به عنوان یک بستر انگیزشی و تعاملی در فرآیند یادگیری و توانمندسازی کودکان با نیازهای ویژه است و بر اهمیت گنجاندن این رویکرد در برنامه های آموزشی و توانبخشی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

بازی های آموزشی ، مهارت های اجتماعی ، توجه ، کودکان با نیازهای ویژه