بررسی و تاثیر نقش معلم به در تربیت دینی دانش آموزان

تربیت دینی دانش آموزان از مهم ترین رسالت های نظام تعلیم و تربیت است که تحقق آن، افزون بر انتقال دانش و مفاهیم دینی، مستلزم پرورش نگرش ها، ارزش ها و رفتارهای مبتنی بر آموزه های دینی است. در این میان، معلم به عنوان یکی از مهم ترین عوامل تاثیرگذار بر فرایند تربیت دینی، نقشی فراتر از انتقال دهنده اطلاعات و مفاهیم دینی بر عهده دارد. مقاله حاضر با هدف تبیین نقش معلم به مثابه «الهی دان عملی» در تربیت دینی دانش آموزان، به بررسی ابعاد نظری و تربیتی این مفهوم می پردازد. منظور از الهی دان عملی، معلمی است که شناخت و فهم دینی را با تجربه زیسته، تامل اخلاقی، رفتار مسئولانه و تعامل تربیتی پیوند می دهد و آموزه های دینی را در موقعیت های واقعی زندگی و روابط انسانی متجلی می سازد. در این رویکرد، معلم نه تنها مفسر و انتقال دهنده مفاهیم دینی، بلکه الگویی عملی در زمینه زیست مومنانه، فضیلت های اخلاقی و گفت وگوی معنادار درباره مسائل دینی است. همچنین، فراهم کردن فضای امن برای پرسشگری، تقویت تفکر انتقادی، احترام به تفاوت های فردی و اعتقادی و پیوند میان معرفت دینی و تجربه روزمره، از مولفه های اساسی ایفای این نقش به شمار می روند. بر این اساس، می توان استدلال کرد که اثربخشی تربیت دینی زمانی افزایش می یابد که معلم، علاوه بر برخورداری از دانش تخصصی، از توانایی تامل در تجربه های دینی، خودآگاهی اخلاقی و شایستگی های ارتباطی و تربیتی نیز برخوردار باشد. در نهایت، تلقی معلم به مثابه الهی دان عملی می تواند چارچوبی برای بازاندیشی در نقش حرفه ای معلمان و ارتقای کیفیت تربیت دینی در مدرسه فراهم آورد.