«بررسی نقش معلم در ایجاد پیوستگی میان اهداف برنامه درسی، فعالیت های یادگیری و شواهد ارزشیابی»

پیوستگی و هم راستایی درونی میان عناصر برنامه درسی از ارکان بنیادین کیفیت یادگیری در نظام های آموزشی به شمار می رود. ساختار سنتی آموزش غالبا دچار شکافی معنادار میان مقاصد یادگیری مکتوب، فرایندهای جاری در کلاس درس و شیوه های سنجش عملکرد فراگیران است؛ شکافی که بازده نظام آموزشی را به سطوح پایین شناختی و یادگیری سطحی تنزل می دهد. این پژوهش با رویکرد تحلیلی–سنتزی و با تکیه بر تحلیل اسناد و منابع دست اول، به واکاوی نقش تعیین کننده معلم در مقام تصمیم گیرنده برنامه درسی و عاملیت وی در برقراری اتصال نظام مند میان سه گانه اهداف، فعالیت های یادگیری و شواهد ارزشیابی پرداخته است. یافته های تحلیل مفهومی و تطبیقی نشان می دهد که معلم صرفا مجری بی اختیار سرفصل های تدوین شده نیست، بلکه از رهگذر بازطراحی معکوس، تبدیل اهداف انتزاعی به برون دادهای عملکردی، طراحی موقعیت های یادگیری اصیل و تدوین سنجه های چندوجهی ارزشیابی تکوینی، کانون اصلی تحقق هم ترازی آموزشی را شکل می دهد. زمانی که فعالیت های کلاسی از انفعال حافظه محور به تکالیف تفکربرانگیز ارتقا یابند و شواهد سنجش به مثابه داده های مستمر بازخورد محور به کار گرفته شوند، پیوستگی واقعی برنامه درسی حاصل گردیده و انگیزش تحصیلی و فهم عمیق دانش آموزان به حداکثر می رسد. پیشنهاد می شود متولیان آموزش، ارتقای سواد ارزشیابی و اختیارات معلمان در بازآفرینی برنامه های درسی را به عنوان محوری ترین راهبرد توسعه حرفه ای مد نظر قرار دهند.