تبیین الگوی تربیت مسئولیت پذیری دانشجویان با رویکرد قرآنی
محل انتشار: دومین همایش بین المللی پژوهش در عصر نوین
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 13
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IECME02_1217
تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1405
چکیده مقاله:
مسئولیت پذیری یکی از مولفه های بنیادین تربیت اخلاقی و اجتماعی دانشجویان است که تحقق آن به شناخت وظایف، التزام به ارزش های اخلاقی، توانایی تصمیم گیری آگاهانه و پذیرش پیامدهای رفتار وابسته است. دانشگاه، به عنوان محیطی برای رشد علمی و شکل گیری هویت حرفه ای و اجتماعی، هنگامی می تواند در تربیت انسان های مسئول موفق باشد که پرورش اخلاقی را در کنار آموزش تخصصی مورد توجه قرار دهد. با این حال، مسئولیت پذیری را نمی توان صرفا با رعایت مقررات، انجام تکالیف آموزشی یا مشارکت ظاهری در فعالیت های دانشگاهی برابر دانست؛ زیرا رفتار مسئولانه زمانی از پایداری برخوردار می شود که فرد، حتی در نبود نظارت بیرونی، خود را نسبت به وظایف، حقوق دیگران و پیامدهای تصمیم هایش متعهد بداند.پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی تربیت مسئولیت پذیری دانشجویان با رویکرد قرآنی و با روش توصیفی تحلیلی و مطالعه اسنادی تدوین شده است. در این پژوهش، آموزه های قرآن کریم درباره مسئولیت انسان، امانت داری، وفای به عهد، عدالت، خودنظارتی، پرهیز از داوری ناآگاهانه و اصلاح رفتار، با اقتضائات تربیتی محیط دانشگاه پیوند داده شده اند. همچنین، یافته های پژوهش های فارسی مرتبط با تجربه دانشجویان از مسئولیت پذیری اجتماعی و آموزش اخلاقی بررسی شده است تا ابعاد فردی و اجتماعی این مفهوم از یکدیگر تفکیک و در عین حال ارتباط آنها روشن شود.تحلیل مفهومی منابع نشان می دهد که تربیت مسئولیت پذیری دانشجویان را می توان بر پایه پیوند میان آگاهی و باور، خودنظارتی اخلاقی، تعهد عملی، رعایت حقوق دیگران، پاسخ گویی و مشارکت اصلاح گرانه تبیین کرد. در این الگو، مسئولیت پذیری نه ویژگی ای صرفا ذاتی و نه نتیجه مستقیم آموزش های کلامی، بلکه قابلیتی تربیت پذیر است که در تعامل میان شناخت اخلاقی، تمرین عملی، الگوهای رفتاری استادان، روابط دانشگاهی و فرصت های مشارکت اجتماعی شکل می گیرد. بر این اساس، دانشگاه باید زمینه ای فراهم سازد که دانشجو بتواند ارزش های اخلاقی را در موقعیت های واقعی زندگی علمی و اجتماعی به کار گیرد، درباره پیامدهای تصمیم های خود بیندیشد و در صورت بروز خطا، به اصلاح آن متعهد شود. الگوی پیشنهادی می تواند مبنایی نظری برای طراحی برنامه های تربیتی و فرهنگی در آموزش عالی باشد؛ با این تاکید که میزان اعتبار و اثربخشی عملی آن نیازمند بررسی های میدانی مستقل است.
نویسندگان
علی اکبر حسین نژاد
دکتری،مدرسی معارف