بررسی تاثیر طراحی آموزشی مبتنی بر فناوری های نوین بر کیفیت تدریس و یادگیری دانش آموزان دوره متوسطه اول
محل انتشار: دومین همایش بین المللی پژوهش در عصر نوین
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IECME02_1167
تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1405
چکیده مقاله:
تحولات شتابان فناوری های دیجیتال، هوش مصنوعی، محیط های یادگیری تعاملی، سامانه های مدیریت یادگیری، محتوای چندرسانه ای، شبیه سازها و ابزارهای تحلیل داده های آموزشی، ماهیت طراحی آموزشی و شیوه های تدریس در مدارس را با تغییرات بنیادین مواجه کرده است. در چنین شرایطی، مسئله اساسی صرفا دسترسی مدرسه و معلم به فناوری نیست، بلکه چگونگی تبدیل ظرفیت های فناوری به تجربه یادگیری معنادار، هدفمند و متناسب با ویژگی های شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر طراحی آموزشی مبتنی بر فناوری های نوین بر کیفیت تدریس و یادگیری دانش آموزان دوره متوسطه اول و با رویکرد مروری تحلیلی انجام شده است. برای این منظور، مبانی نظری طراحی آموزشی، نظریه های یادگیری، چارچوب دانش محتوایی آموزشی فناورانه، اصول یادگیری چندرسانه ای و یافته های پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با فناوری آموزشی مورد بررسی و ترکیب قرار گرفته اند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که فناوری زمانی می تواند به ارتقای کیفیت تدریس و یادگیری منجر شود که در یک طراحی آموزشی منسجم و مبتنی بر اهداف یادگیری قرار گیرد. استفاده هدفمند از فناوری می تواند امکان شخصی سازی یادگیری، ارائه بازخورد سریع، تنوع بخشی به بازنمایی محتوا، افزایش فرصت مشارکت، تسهیل یادگیری اکتشافی و مسئله محور و بهبود فرایند ارزشیابی تکوینی را فراهم کند. در مقابل، استفاده ابزارمحور و فاقد پشتوانه طراحی آموزشی ممکن است موجب افزایش بار شناختی، حواس پرتی، سطحی شدن یادگیری و کاهش تعامل انسانی شود. تحلیل منابع همچنین نشان می دهد که کیفیت طراحی آموزشی فناورانه به شایستگی دیجیتال و حرفه ای معلم، شناخت ویژگی های یادگیرندگان، تناسب فناوری با ماهیت محتوا، کیفیت بازخورد، زیرساخت مدرسه و فرهنگ سازمانی وابسته است. در دوره متوسطه اول که دانش آموزان در مرحله ای حساس از رشد شناختی، اجتماعی و هویتی قرار دارند، طراحی آموزشی باید از فناوری برای تقویت تفکر، تعامل، خودتنظیمی و حل مسئله استفاده کند، نه اینکه فناوری را جایگزین نقش تربیتی و حرفه ای معلم سازد. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که فناوری به خودی خود عامل ارتقای کیفیت آموزشی نیست؛ بلکه ارزش آن در نحوه طراحی، انتخاب، ادغام و ارزیابی کاربردهای آموزشی آن تعیین می شود.
نویسندگان
فاطمه مالمیر
لیسانس ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی تویسرکان آموزش و پرورش شهرستان تویسرکان
فاطمه فارسی
کارشناسی ادبیات، دانشگاه آزاد تویسرکان
راحله گمار
کارشناسی کاروفناوری ، دانشگاه:تربیت معلم بنت الهدی صدر رشت
زهرا ترکاشوند
لیسانس علوم اقتصادی، دانشگاه بوعلی سینا