کاربرد فناوری BIM و GIS در بهبود فرایند صدور پروانه های ساختمانی شهرداری تبریز

صدور پروانه ساختمانی فرایندی چندرشته ای و چندمرحله ای است که به اطلاعات مکانی، نقشه های معماری و سازه، ضوابط شهرسازی، سوابق ملک، کنترل های فنی و ارتباط با متقاضی نیاز دارد. پراکندگی داده و تفاوت قالب ها می تواند زمان بررسی، دوباره کاری، خطای انسانی و عدم شفافیت را افزایش دهد. هدف این مقاله تدوین الگوی کاربرد BIM و GIS برای بهبود فرایند صدور پروانه های ساختمانی در شهرداری تبریز است؛ الگویی که از مرحله ثبت درخواست تا کنترل ضابطه، بازخورد، صدور و نگهداری پرونده دیجیتال را پوشش دهد. روش پژوهش، کاربردی-تحلیلی و اسنادی است و بر مرور منابع مربوط به مجوز دیجیتال، GeoBIM، استانداردهای تبادل داده، BIM و سامانه های اطلاعات مکانی استوار است. مقاله ادعا نمی کند که سامانه داخلی یا زمان واقعی صدور پروانه در تبریز را اندازه گیری کرده است؛ بلکه یک معماری فرایندی و داده ای قابل پایلوت پیشنهاد می دهد. یافته ها نشان می دهد که ارزش اصلی از اتصال مدل ساختمان به زمینه مکانی و موتور کنترل قواعد حاصل می شود، نه از تبدیل نقشه کاغذی به فایل بدون تغییر فرایند. الگوی پیشنهادی در شش لایه تنظیم شده است: درگاه و هویت پرونده، پایگاه GIS ملک و زمینه، مدل BIM و سطح اطلاعات، موتور قواعد و کنترل، گردش کار سازمانی و مخزن پرونده و داده بازخورد. در کنار آن، الزامات حکمرانی داده، امنیت، حریم خصوصی، نقش های حرفه ای، کنترل کیفیت و آموزش تعریف شده است. اجرای پیشنهادی از پایلوت محدود در یک ناحیه یا تیپ پرونده شروع می شود و با شاخص هایی مانند زمان چرخه، تعداد بازگشت، کامل بودن داده، رضایت متقاضی و نرخ خطای کنترل ارزیابی می گردد. نتیجه مقاله این است که شهرداری تبریز می تواند BIM و GIS را به صورت مرحله ای و مبتنی بر استاندارد به کار گیرد؛ ابتدا با پرونده دیجیتال، شناسه یکتای ملک و تبادل استاندارد، سپس با کنترل قواعد محدود و در مرحله بعد با مدل سه بعدی شهری و کنترل های پیشرفته. نوآوری مقاله در ترجمه ادبیات جهانی GeoBIM و Digital Building Permit به یک نقشه راه قابل اجرا در سطح شهرداری و در نظر گرفتن ظرفیت نهادی، آموزش و الزامات داده است.