دیپلماسی فرهنگی محله بازآفرینی هویت شهری از طریق میانجی گری فرهنگی شهرداری در بستر چندفرهنگی

چندفرهنگی شدن محله های شهری، فرصت تولید هویت های ترکیبی و شبکه های تازه همکاری را فراهم می کند، اما در صورت نبود نهادهای میانجی ممکن است به بی اعتمادی، رقابت نمادین و حذف برخی روایت ها منجر شود. این مقاله مفهوم دیپلماسی فرهنگی محله را به عنوان ظرفیت جدید شهرداری برای تسهیل گفت وگو، شناخت متقابل و بازآفرینی هویت شهری بررسی می کند. منظور از دیپلماسی فرهنگی در اینجا روابط بین دولت ها نیست؛ بلکه مجموعه ای از اقدامات محلی، مشارکتی و فرهنگی است که گروه های مختلف را در فضای محله به ارتباط برابر دعوت می کند. پژوهش کاربردی، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع علمی و اسناد سیاستی است. داده میدانی از محله های تبریز در این مقاله گزارش نشده و یافته ها به صورت تحلیلی و در قالب الگوی اجرایی پیشنهاد شده اند. مبانی نظری بر دیپلماسی فرهنگی، شهر دیپلماتیک، چندفرهنگی زیسته، گفت وگوی بین فرهنگی، سیاست فرهنگی و بازآفرینی هویت استوار است. یافته های تحلیلی نشان می دهد شهرداری می تواند از طریق چهار نقش میانجی، یعنی ترجمه فرهنگی، طراحی فضاهای ملاقات، حمایت برابر از تولید فرهنگی و حل تعارض روایی، به جای مدیریت یک سویه نمادها، ظرفیت هویت سازی مشارکتی ایجاد کند. مدل پیشنهادی شامل نقشه کنشگران، آزمایشگاه فرهنگی محله، پروژه های هم تولیدی، تقویم چندصدایی و شاخص های اعتماد و دسترسی است. اجرای پایلوت در محله ای متنوع و پیوند دادن برنامه فرهنگی با پروژه های فضاهای عمومی، شرط اصلی قابلیت اجراست.