شهر حافظه مند مشارکت شهروندان در روایت های دیجیتال محله ای به مثابه سرمایه اجتماعی شهرداری

محله فقط مجموعه ای از ساختمان ها و معابر نیست؛ بخشی از هویت آن در خاطره ها، مسیرهای روزمره، آیین ها، صداها و روایت هایی شکل می گیرد که شهروندان در طول زمان تولید و بازتولید می کنند. با وجود این، بسیاری از برنامه های شهری این دانش زیسته را در قالب داده رسمی ثبت نمی کنند و در نتیجه، تصمیم های کالبدی و بودجه ای ممکن است با معنای محلی فضاها ناسازگار شوند. هدف این مقاله، ارائه یک الگوی اجرایی برای تبدیل روایت های دیجیتال محله ای به ورودی قابل استفاده در برنامه ریزی و مدیریت شهری است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع، تحلیل مفهومی و طراحی چارچوب نهادی است. در این مقاله داده میدانی جدید برای محله های تبریز ادعا نمی شود؛ یافته ها، استنتاج های تحلیلی بر پایه ادبیات معتبر و یک مدل پیشنهادی برای آزمون میدانی هستند. مبانی نظری پژوهش بر نظریه حافظه جمعی، دلبستگی به مکان، سرمایه اجتماعی، شبکه روایت محله ای، رسانه مشارکتی و شهرسازی دیجیتال استوار است. یافته ها نشان می دهد که ارزش مدیریتی روایت دیجیتال زمانی ایجاد می شود که چهار شرط برقرار باشد: مشارکت متنوع و قابل دسترس، اعتبارسنجی و حفاظت اخلاقی از روایت ها، اتصال روایت به نقشه و مسئله برنامه ریزی، و بازگشت نتیجه تصمیم به شهروندان. بر این اساس، الگوی پیشنهادی از پنج مرحله گردآوری، پالایش، مکان مندسازی، ترجمه برنامه ای و پایش تشکیل می شود. نوآوری مقاله، تعریف روایت به عنوان دارایی اجتماعی و نه صرفا محتوای تبلیغاتی شهرداری است.