طراحی مدل پیش بینی نیاز نیروی انسانی شهرداری تبریز و پیوند آن با بودجه ریزی میان مدت

شهرداری، سازمانی خدمت محور است که کیفیت عملکرد آن به تناسب میان حجم و نوع خدمات، ظرفیت نیروی انسانی و منابع مالی وابسته است. در بسیاری از سازمان های شهری، برنامه نیروی انسانی در یک مسیر اداری و بودجه در مسیری جداگانه تدوین می شود؛ در نتیجه، تصمیم درباره جذب، آموزش، جابه جایی یا برون سپاری کارکنان با تصویر روشنی از افق مالی و تقاضای خدمت پیوند نمی خورد. هدف این مقاله طراحی مدلی اجرایی برای پیش بینی نیاز نیروی انسانی شهرداری تبریز و اتصال آن به بودجه ریزی میان مدت است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مرور هدفمند منابع علمی، اسناد رسمی مدیریت عمومی و ادبیات مالیه شهری است. در این مدل، نیاز نیروی انسانی از پنج لایه تشکیل می شود: پیش بینی تقاضای خدمت، تحلیل عرضه و شایستگی موجود، شناسایی شکاف مهارتی، برآورد هزینه چرخه عمر نیروی کار و سازوکار حکمرانی و بازبینی. یافته های تحلیلی نشان می دهد که شمارش پست های سازمانی به تنهایی برای برنامه ریزی کافی نیست و باید واحد برنامه ریزی را از «تعداد کارکنان» به «ظرفیت مورد نیاز برای ارائه خدمت» تغییر داد. پیوند با بودجه ریزی میان مدت نیز باید به صورت غلتان و سناریومحور باشد تا اثر تغییر درآمد، فناوری، بازنشستگی، توسعه خدمات و برون سپاری در تصمیم ها دیده شود. خروجی پیشنهادی، یک بسته سه ساله شامل نقشه مشاغل حیاتی، سناریوهای نیروی کار، سقف هزینه، برنامه توسعه مهارت و شاخص های پایش است. مقاله ادعای گزارش داده میدانی یا آماری درباره کارکنان شهرداری تبریز ندارد و یافته ها به عنوان چارچوب قابل آزمون و قابل استقرار ارائه می شوند.