طراحی الگوی تاب آوری شهری در برابر مخاطرات اقلیمی با تاکید بر برنامه ریزی محله محور

افزایش دما، بارش های حدی، خشکسالی، سیلاب شهری، افت کیفیت هوا و اختلال در زیرساخت ها نشان می دهد که تاب آوری اقلیمی باید از سطح واکنش اضطراری به سطح برنامه ریزی روزمره شهر منتقل شود. هدف این مقاله طراحی الگوی تاب آوری شهری با تاکید بر مقیاس محله و قابلیت استقرار در شهرداری است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مرور هدفمند منابع علمی و اسناد رسمی کاهش خطر و تغییر اقلیم است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که تاب آوری محله ای زمانی عملیاتی می شود که همزمان چهار مولفه در نظر گرفته شود: مواجهه با مخاطره، حساسیت اجتماعی و کالبدی، ظرفیت نهادی و اجتماعی، و قابلیت یادگیری و بازسازی. بر این اساس، الگوی پیشنهادی از چرخه شناسایی خطر، نقشه برداری آسیب پذیری، گفت وگوی محله ای، بسته اقدام، تامین مالی و پایش تشکیل شده است. نوآوری اجرایی مقاله در ترکیب شاخص های مکانی با ظرفیت اجتماعی و تبدیل آنها به سبد اقدام های کوچک مقیاس، مانند سایه اندازی، مدیریت رواناب، مسیر امن، مرکز پشتیبان محله و شبکه داوطلبان، است. مقاله از ارائه عدد واقعی برای ریسک محله های یک شهر مشخص خودداری می کند و راهکار را به عنوان چارچوب قابل آزمون برای شهرداری تبریز و سایر کلان شهرهای ایران ارائه می دهد.