گذار از سکوت سازمانی به سوی توانمندسازی روان شناختی معلمان

نظام های آموزشی برای پاسخ گویی به تحولات نوین نیازمند معلمانی پویا، متعهد و خلاق هستند؛ با این حال، حاکمیت جو سکوت سازمانی این ظرفیت را به حاشیه می راند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل و تبیین سازوکارهای گذار از وضعیت رکود و سکوت سازمانی به افق بالندگی و توانمندسازی روان شناختی معلمان انجام گردید. این مطالعه با رویکرد کتابخانه ای و به شیوه مروری توصیفی-تحلیلی اجرا شد. تحلیل داده های اسنادی نشان داد که سکوت سازمانی معلمان بازتابی از باور به بی فایده بودن اظهارنظر یا ترس از تلافی ساختاری است که به تحلیل رفتگی هیجانی و فرسایش انگیزش درونی می انجامد. در مقابل، توانمندسازی روان شناختی از طریق اعطای عاملیت حرفه ای، تقویت احساس خودارزشمندی و معنابخشی به رسالت معلمی شکل می گیرد. بنابراین گذار از سکوت به توانمندسازی، صرفا یک راهبرد مدیریتی نیست، بلکه دگرگونی در ادراک حرفه ای و زیست بوم عاطفی-روان شناختی معلمان است. مدیران مدارس و سیاست گذاران آموزشی ملزم به فاصله گرفتن از الگوهای بالا به پایین و استقرار رهبری مشارکتی و زمینه ساز هستند تا زمینه برای بازیابی صدا، اشتیاق شغلی و شایستگی معلمان در فرآیند یاددهی-یادگیری فراهم گردد.