نقش آموزش مهارت های فردی و اجتماعی در ارتقای سلامت روان، موفقیت تحصیلی دانش آموزان

تحولات گسترده اجتماعی، فرهنگی و فناورانه در دهه های اخیر، ضرورت بازنگری در اهداف نظام های آموزشی را بیش از پیش آشکار ساخته است. در کنار آموزش دانش و مهارت های شناختی، توجه به پرورش مهارت های فردی و اجتماعی به عنوان یکی از مولفه های اساسی رشد همه جانبه دانش آموزان، جایگاه ویژه ای در سیاست های آموزشی جهان یافته است. هدف این مقاله، مرور و تحلیل پژوهش های داخلی و بین المللی درباره نقش آموزش مهارت های فردی و اجتماعی در ارتقای سلامت روان، بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش آمادگی دانش آموزان برای زندگی و ارائه دلالت های کاربردی برای مدارس ایران است..این پژوهش از نوع مروری روایتی است و با بررسی و تحلیل منابع علمی معتبر شامل کتاب ها، مقالات داوری شده، گزارش های سازمان های بین المللی و پژوهش های منتشرشده در سال های اخیر انجام شده است. در انتخاب منابع، به ویژه پژوهش های منتشرشده در فاصله سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ و همچنین مقالات معتبر ایرانی سال های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ توجه شده است..یافته های مقاله نشان می دهد آموزش هدفمند مهارت هایی مانند خودآگاهی، خودمدیریتی، همدلی، ارتباط موثر، حل مسئله، تصمیم گیری مسئولانه و مدیریت هیجان، با بهبود سلامت روان، افزایش خودکارآمدی، تقویت انگیزه تحصیلی، ارتقای کیفیت روابط اجتماعی و کاهش مشکلات رفتاری دانش آموزان ارتباط دارد. همچنین، شواهد بیانگر آن است که اثربخشی این آموزش ها زمانی افزایش می یابد که در قالب برنامه ای مستمر، مبتنی بر شواهد، متناسب با ویژگی های فرهنگی و با مشارکت فعال معلمان، مدیران، مشاوران و خانواده ها اجرا شود.بر اساس نتایج این مطالعه، پیشنهاد می شود آموزش مهارت های فردی و اجتماعی به عنوان یکی از مولفه های اساسی برنامه های تربیتی مدارس مورد توجه قرار گیرد و سیاست گذاران آموزشی با تقویت برنامه های توانمندسازی معلمان، تولید منابع آموزشی بومی، توسعه همکاری خانه و مدرسه و استقرار نظام های ارزشیابی مناسب، زمینه اجرای اثربخش این برنامه ها را فراهم سازند..