تاثیر تمرینات ریباندتراپی (تمرین روی ترامپولین) بر برخی شاخص های کودکان مبتلا به چاقی شکمی؛ کاربردهای درمانی

زمینه و هدف: چاقی شکمی در کودکان با اختلال در عملکرد انسولین، تغییر نامطلوب پروفایل لیپیدی و افزایش خطر بیماری های قلبی-عروقی همراه است. در میان روش های فعالیت بدنی پیشنهادی برای این گروه، تمرینات ریباندتراپی (تمرین روی مینی ترامپولین) به دلیل توزیع یکنواخت نیروهای گرانشی، نیروی واکنش زمین پایین و جذابیت بازی گونه برای کودکان، گزینه ای کم خطر و قابل تحمل محسوب می شود. در این مقاله مروری، شواهد موجود درباره اثر این نوع تمرین بر شاخص توده بدنی، ترکیب بدن، دور کمر، پروفایل لیپیدی، مقاومت به انسولین، آمادگی هوازی و عملکرد حرکتی کودکان و جمعیت های مرتبط بررسی و جمع بندی می شود.روش کار: در این مطالعه مروری، پایگاه های داده معتبر (مانند PubMed، Scopus، Web of Science و SID) با استفاده از کلیدواژه های ریباندتراپی، ترامپولین، چاقی شکمی و کودکان مورد جستجو قرار گرفتند. مقالات منتخب بر اساس معیارهای ورود (مطالعات مداخله ای، آزمودنی های کودک، بازه زمانی مشخص) انتخاب و تحلیل شدند.یافته ها: نتایج بررسی ها نشان می دهد که تمرینات ریباندتراپی از طریق افزایش نرخ متابولیک پایه، بهبود تعادل و افزایش مصرف انرژی در حین فعالیت، تاثیرات معنی داری بر کاهش شاخص توده بدنی (BMI)، درصد چربی کل و به ویژه کاهش دور کمر (شاخص اختصاصی چاقی شکمی) دارند. همچنین، بهبود در پروفایل لیپیدی و تنظیم هورمون های تنظیم کننده اشتها (مانند لپتین) در گروه های مداخله مشاهده شده است. به دلیل ماهیت سرگرم کننده این فعالیت، نرخ پایبندی کودکان به این پروتکل های تمرینی در مقایسه با تمرینات هوازی سنتی بالاتر گزارش شده است.نتیجه گیری: ریباندتراپی به عنوان یک مداخله غیردارویی ایمن و اثربخش می تواند در مدیریت چاقی شکمی کودکان به کار گرفته شود. با این وجود، به دلیل تنوع در پروتکل های اجرایی (شدت، مدت و توالی تمرینات) در مطالعات موجود، انجام پژوهش های همسان سازی شده برای تعیین دوز دقیق تمرینی ضروری به نظر می رسد.