ارتقاء هویت اسلامی ایرانی دانش آموزان با کمک نهج البلاغه در عصر دیجیتال

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 23

فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

IECME02_1023

تاریخ نمایه سازی: 5 آبان 1405

چکیده مقاله:

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال، شیوه دسترسی دانش آموزان به اطلاعات، شکل گیری روابط اجتماعی، تجربه فرهنگی و حتی فرایند معنا بخشیدن به خویشتن را دستخوش تغییر کرده است. در چنین شرایطی، هویت دانش آموز دیگر صرفا در محدوده خانواده، مدرسه و محیط اجتماعی پیرامون شکل نمی گیرد، بلکه در معرض جریان پیوسته ای از روایت ها، ارزش ها، سبک های زندگی و الگوهای رفتاری موجود در فضای مجازی قرار دارد. ازاین رو، مسئله هویت اسلامی ایرانی را نمی توان صرفا با افزایش حجم آموزش های مستقیم دینی یا انتقال محفوظات فرهنگی دنبال کرد؛ بلکه لازم است میان میراث معرفتی و اخلاقی اسلام و ایران با تجربه زیسته نسل دیجیتال پیوندی معنادار برقرار شود. نهج البلاغه، به عنوان یکی از مهم ترین متون معرفتی و اخلاقی فرهنگ اسلامی، ظرفیت قابل توجهی برای چنین پیوندی دارد؛ زیرا مضامین آن تنها به مناسک و گزاره های اعتقادی محدود نیست و موضوعاتی همچون کرامت انسان، عدالت، مسئولیت اجتماعی، خردورزی، خودشناسی، صداقت، آزادگی، رعایت حقوق دیگران، نقد دنیاگرایی و توجه به پیامدهای رفتار را دربرمی گیرد.پژوهش حاضر با روش کتابخانه ای و رویکرد توصیفی تحلیلی، ظرفیت های تربیتی نهج البلاغه را در ارتقاء هویت اسلامی ایرانی دانش آموزان در محیط دیجیتال بررسی می کند. تحلیل منابع نشان می دهد که می توان از نهج البلاغه به عنوان متنی برای «تولید موقعیت های هویتی» استفاده کرد؛ به این معنا که دانش آموز به جای مواجهه منفعلانه با مجموعه ای از گزاره های اخلاقی، در موقعیت هایی قرار گیرد که در آن درباره حقیقت، مسئولیت، عدالت، کرامت، انتخاب، مصرف رسانه ای، انتشار اطلاعات، روابط مجازی و شیوه مواجهه با دیگری تصمیم گیری کند. در این چارچوب، فناوری دیجیتال نه رقیب نهج البلاغه، بلکه می تواند به رسانه ای برای بازخوانی، گفت وگو، تحلیل و کاربردی سازی آموزه های آن تبدیل شود. یافته های پژوهش همچنین نشان می دهد که تقویت هویت اسلامی ایرانی در عصر دیجیتال نیازمند سه پیوند هم زمان میان «متن و تجربه»، «هویت و کنش» و «میراث فرهنگی و سواد دیجیتال» است. بر این اساس، طراحی محتوای دیجیتال مبتنی بر نهج البلاغه، گفت وگوی مسئله محور، روایت پردازی، تحلیل موقعیت های واقعی فضای مجازی، فعالیت های مشارکتی، تولید محتوای دانش آموزی و نقش آفرینی معلم به عنوان الگوی اخلاقی و راهنمای تفکر می تواند زمینه مناسبی برای تعمیق هویت اسلامی ایرانی فراهم آورد.

نویسندگان

مریم درودی

دانشجوی دکتری فلسفه تعلیم وتربیت شاغل در آموزش وپرورش تهران ، مدیر پژوهش سرای صدرا ،مقطع متوسطه