اثر بخشی روان درمانی مثبت گرا بر مهارت های زندگی و سلامت روان در مادران کودکان کم توان ذهنی شهرستان رامهرمز

هدف : هدف از انجام این پژوهش اثربخشی روان درمانی مثبت گرا بر مهارت های زندگی، امیدواری، رابطه مادر-کودک و سلامت روان مادران کودکان کم توان در شهرستان رامهرمز است.روش تحقیق و یافته ها : روش پژوهش حاضر، مطالعه شبه آزمایشی طرح گروه کنترل نابرابر پیش آزمون-پس آزمون و از نوع کاربردی بوده است.جامعه آماری شامل ۱۰۰نفراز مادران کودکان کم توان که در مدرسه توحید در سال تحصیلی۱۴۰۱-۱۴۰۰تحصیل می کنند که به منظور انجام پژوهش تعداد ۳۰ نفر از مادران کودکان کم توان که حاضر به همکاری شدند به روش نمونه گیری داوطلبانه و هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری گروه آزمایش و گروه گواه جا گماری و وارد پژوهش شدند و هدف پژوهش برای آنها توضیح داده شد .برای سنجش پیش آزمون تمام آزمودنی ها پرسشنامه ی مهارت زندگی،امیدواری،رابطه مادر-کودک و سلامت روان را تکمیل نمودند .سپس افراد گروه آزمایش در ۱۰ جلسه روان درمانی مثبت گرا شرکت کردند ولی گروه گواه هیچ آموزشی را دریافت نکردند. پس از پایان جلسات از هر دو گروه (آزمایش و گواه)پس آزمون گرفته شد . برای جمع آوری داده ها از برنامه روان درمانی مثبت نگر( رشید و سلیگمن،۲۰۱۳) طی ۱۰جلسه ۴۵ دقیقه ای به صورت هفتگی و پرسشنامه های مهارت زندگی ساعتچی و همکاران (۱۳۸۹) ،امید میلر (۱۹۸۸),رابطه مادر-کودک پیانتا(۲۰۱۱) و سلامت روان گلدبرگ(۱۹۷۲)استفاده شد. برای تحلیل داده ها از روش های آمار توصیفی مانند میانگین ، انحراف استاندارد و واریانس و برای آمار استنباطی از تحلیل کوواریانس چندمتغیری ( مانکووا ) و آزمون های تعقیبی استفاده می شود .نتیجه گیری : نتایج نشان داد بین اثربخشی روان درمانی مثبت گرا با مهارت زندگی ,امیدواری,رابطه مادر-کودک و سلامت روان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین می توان از برنامه روان درمانی مثبت نگر برای آشنایی بیشتر با مهارت ها و بکارگیری آنها،افزایش امیدواری ، بهبود رابطه مادر-کودک و ارتقاء سلامت روان و کاهش مشکلات روانی و مادران دارای فرزند کم توان ذهنی استفاده نمود.