ارزیابی نقش نیازسنجی آموزشی در ارتقای شایستگی های حرفه ای کارکنان سازمان های دولتی

هدف این پژوهش ارزیابی نقش نیازسنجی آموزشی در ارتقای شایستگی های حرفه ای کارکنان سازمان های دولتی و ارائه چارچوبی برای اولویت بندی نیازهاست. روش پژوهش مروری تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسناد قانونی، ادبیات نیازسنجی آموزش، مدل سازی شایستگی و مطالعات داخلی سازمان های دولتی است. یافته ها نشان داد نیازسنجی هنگامی ارزش تصمیم گیری دارد که داده های سه سطح سازمان، شغل و فرد را یکپارچه کند و میان کمبود شایستگی و مسائل ناشی از ساختار، ابزار، انگیزش یا ابهام فرایند تمایز بگذارد. استفاده انحصاری از خوداظهاری، فهرست عناوین دوره یا نظر یک مدیر، خطر انتخاب نیازهای جذاب اما کم اهمیت را افزایش می دهد. تلفیق شاخص عملکرد، مشاهده رفتار، مصاحبه رویداد بحرانی، ارزیابی سرپرست و الزامات آینده، تصویر معتبرتری از شکاف ایجاد می کند. بر اساس شواهد، ماتریس پیشنهادی اولویت نیازها پنج معیار اثر بر خدمت عمومی، ریسک قانونی و ایمنی، اندازه شکاف، تعداد مشاغل درگیر و قابلیت اصلاح با آموزش را در بر می گیرد. نتیجه پژوهش آن است که نیازسنجی، نقطه کنترل کیفیت کل نظام آموزش است؛ زیرا دقت آن بر هدف، محتوا، انتخاب فراگیر، سنجش اثربخشی و تخصیص بودجه اثر می گذارد. چارچوب پیشنهادی می تواند در دستگاه های اجرایی و واحدهای منابع انسانی شهرداری ها برای طراحی برنامه های شایستگی محور به کار رود.