بررسی تاثیر برنامه ریزی آموزشی کارکنان بر بهبود بهره وری منابع انسانی در شهرداری تبریز

هدف پژوهش حاضر تبیین سازوکارهای اثرگذاری برنامه ریزی آموزشی کارکنان بر بهره وری منابع انسانی در شهرداری تبریز و ارائه الگویی اجرایی برای پیوند دادن آموزش با نتایج شغلی است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری تحلیلی است. اسناد قانونی آموزش کارکنان دولت، منابع معتبر توسعه منابع انسانی و پژوهش های داخلی و بین المللی درباره اثربخشی و انتقال آموزش به شیوه تحلیل مضمون بررسی شد. یافته ها نشان داد برنامه ریزی آموزشی زمانی به بهبود بهره وری منجر می شود که نیازها از شکاف عملکردی واقعی استخراج، اهداف به رفتار قابل مشاهده تبدیل، روش آموزش با ماهیت شغل هماهنگ و فرصت کاربرد آموخته ها در محیط کار فراهم شود. مرور شواهد همچنین نشان می دهد صرف افزایش ساعت یا هزینه آموزش، شاخص معتبری برای موفقیت نیست؛ سنجش باید از واکنش و یادگیری فراتر رود و تغییر رفتار، کیفیت خدمت، زمان انجام کار، دوباره کاری، ایمنی و رضایت ذی نفعان را پوشش دهد. الگوی پیشنهادی برای شهرداری تبریز از شش حلقه نیازسنجی، اولویت بندی، طراحی، اجرا، انتقال و ارزشیابی تشکیل شده و برای مشاغل صفی، کارشناسی و مدیریتی مسیرهای متفاوتی پیش بینی می کند. نتیجه آن است که برنامه ریزی آموزشی یک فرایند پشتیبان راهبرد شهری است و اثر آن بر بهره وری به کیفیت طراحی، حمایت سرپرست، دسترسی به داده های عملکرد و استمرار بازخورد وابسته است.