اولویت بندی پروژه های توسعه محله ای شهرداری تبریز با تاکید بر عدالت فضایی و مشارکت شهروندان

اولویت بندی پروژه های توسعه محله ای، تصمیمی درباره توزیع منابع محدود عمومی و امکان اثرگذاری ساکنان بر محیط زندگی است. هدف مقاله حاضر، تدوین چارچوبی برای اولویت بندی پروژه های محله ای شهرداری تبریز است که کاهش محرومیت فضایی، کیفیت مشارکت و قابلیت اجرا را هم زمان در نظر گیرد. روش پژوهش، مرور هدفمند منابع و تحلیل اسنادی کیفی است. منابع شامل آثار نظری عدالت فضایی، پژوهش های مشارکت عمومی، مطالعات تصمیم گیری چندمعیاره و دو پژوهش مستقیم درباره تبریز است. اطلاعات کتاب شناختی و ادعاهای مورد استفاده با صفحات ناشران، نشریات و اسناد نهادی تطبیق داده شد. پژوهش حاضر پیمایش، مصاحبه یا رتبه بندی تجربی پروژه های تبریز انجام نمی دهد. تحلیل منابع نشان می دهد سنجش سرانه خدمات به تنهایی برای تشخیص محرومیت کافی نیست و باید با دسترسی واقعی و ویژگی های گروه های استفاده کننده تکمیل شود. همچنین تعداد آرای ثبت شده، بدون بررسی نمایندگی اجتماعی و اثر مشارکت بر تصمیم نهایی، معیار مناسبی برای اولویت گذاری نیست. بر این اساس، چارچوبی شامل تشخیص نیاز محله، تدوین مشترک گزینه ها، بررسی شروط پذیرش، ارزیابی چندمعیاره، انتخاب سبد پروژه و پایش پیامدها پیشنهاد می شود. در این چارچوب، عدالت توزیعی و رویه ای مبنای تصمیم است و محدودیت بودجه، نگهداری و احتمال جابه جایی ساکنان نیز بررسی می شود. نتیجه اصلی آن است که اولویت پروژه باید بر کاهش قابل سنجش شکاف خدمات استوار باشد و با ترجیحات آگاهانه شهروندان و توضیح عمومی تصمیم تکمیل شود. اجرای چارچوب به داده های به روز محله ای و آزمون میدانی نیاز دارد.